Ik ga ermee stoppen. Op het intranet van mijn werkgever stond weer een stukje over het hebben van een weblog. Ik weet niet goed hoe ik het moet lezen. Het is voor velerlei uitleg vatbaar maar ik heb er gewoon geen zin meer in. Mijn baan is me te belangrijk om een risico te nemen.
Aangezien ik nooit de naam van mijn werkgever gebruik zal het wel loslopen denk ik maar toch.............je weet maar nooit.
Misschien dat ik hier nog zal verhalen over zaken buiten mijn werk om maar ik moet het even aankijken. Vind ik dat wel leuk? Ik weet het (nog) niet.
In ieder geval vanaf nu hier geen luchtvaartverhalen meer.


In ieder geval vanavond een Monopoly-avondje bij een vriendin en oud-collega in Amstelveen.
Vriend en collega Gerben komt ook maar weet nu al dat hij verliest omdat hij een gat in zijn handen heeft. Heb ik trouwens ook! Ik kan me dan ook niet herinneren ooit met Monopoly gewonnen te hebben.
Dat wordt dus straks een heel spannend verhaal hier! Hou het in de gaten!

Op weg naar Milaan. Boven de zwitserse Alpen ter hoogte van Innsbrück kom ik toevallig in de cockpit en zie dit mooie plaatje. Ik kan hier nog steeds van genieten na al die jaren vliegen. Zal het ooit wennen?




Gisteren stond ik standby en ben opgeroepen voor Dalaman. Alles verliep zoals een leuke vlucht hoort te verlopen.
Op Dalaman was het 27 graden. Heerlijk zeg.


Ik vind het een mooie luchthaven. Erg verzorgd ook. Tenminste dat wat ik kan zien. Ik ben nog nooit in het luchthavengebouw geweest.


Je staat zo dichtbij die prachtige bergen.


De bagage is uitgeladen en wacht op vervoer naar de bagageband.


Bekende en minder bekende luchtvaartmaatschappijen.


De bagage wordt opgehaald. Even inhaken.

Een klein half uur later beginnen we weer met instappen. We wisten dat er 41 kinderen zouden komen. Dan zet je je stiekem wel een beetje schrap.
Het ene mooie vlechtenkapsel na het andere komt aan boord. Het lijkt wel of alle meisjes hun haar in turkije hebben laten doen.
Ook nu weer geweldig leuke passagiers.
Na mijn "welkom op Schiphol speech" krijgen we een applausje. Nergens voor nodig natuurlijk maar toch geeft het me altijd wel het gevoel dat we het weer goed gedaan hebben.
Bij het uitstappen allemaal bedankjes. En dan sluit je je vlucht toch lekker af.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik ben wéér niet opgeroepen! Wat een leven hé? Gelukkig hebben ze me al wel gebeld om een vlucht voor morgen door te geven en mag ik om 05.25 gaan melden voor een Bergamo, Milaan.


Anders zouden jullie nog gaan denken dat ik het kado krijg! Ha,ha, dat denk ik zelf op het moment ook maar ik weet dat dit echt wel weer overgaat.

Ontzettend veel tips van jullie gekregen over het unlocken van een mobieltje. Blijkbaar is het niet (meer?) strafbaar. Het is me alleen nog niet duidelijk of dat pas na één jaar is of niet. Nog even een beetje verder uitzoeken.
Ik kreeg van Peter een link naar een website waar jezelf de unlockcode kon vinden maar helaas is mijn door Vodafone gesponsorde mobieltje waarschijnlijk door een tweede simcode beveiligd. Slimme jongens bij Vodafone. Alleen een unlock-kabel kan volgens de website nog hulp bieden. Nou heb ik dankzij jullie genoeg adressen dus dat gaat me wel lukken. Leuke uitdaging!

Even een snelle update want ik zie in het tagboard dat mijn koelvriescombinatie de gemoederen wel bezig houdt.
Hij zou dus voor 12-en bezorgd worden. Je voelt de bui al hangen natuurlijk.
Om 12 uur ben ik maar eens gaan bellen waar ze bleven. Beetje vertraging, file onderweg etc. Nu zou het vóór 13.00 uur worden. Dat werd uiteindelijk 14.00 maar een kniesoor die daar oplet.
Vanavond is er iemand gekomen om hem te installeren. Dus hij staat (is ingebouwd moet ik eigenlijk zeggen) maar is nog wel een beetje leeg. Een paar flessen rosé, cola en 2 kuipjes smeerkaas. Lekker opgeruimd staat het. Ik ben bang dat dat niet lang zo blijft.

Oh ja, nog even een heel ander onderwerp. Een vraag eigenlijk. Weet iemand waar ik een sim-lock kan laten verwijderen. Ik weet zelf alleen de zwarte markt in Beverwijk maar vind dat wel een eind rijden voor zo'n klein klusje.

Zie hierboven een foto van de vrachtwagen waar ik op wacht. Misschien niet helemaal dezelfde maar wel van de firma Gordijn in ieder geval.
Na de eerdere blamage van vorige week waarbij ik een hele dag voor niks thuis heb gezeten heeft de verkopende partij mij verzekerd dat ik vandaag vóór 12 uur mijn koelvriescombi in huis op. Ze wilden me niet weer een hele dag laten wachten, vandaar dat ze nu vóór twaalven zouden komen. "Komt dik in orde" stond in een email die ik later nog kreeg.
Op dit moment hebben ze nog 45 minuten om het dik in orde te laten komen maar ik ga alweer twijfelen.

Temptation Island, ik ben er aan verslaafd. Het is je reinste Pulp TV en ik smul ervan.
Ik keek altijd met een buurvrouw samen onder het genot van een wijntje maar helaas is ze verhuisd naar Hoogvliet en dat is een beetje ver rijden voor het samen kijken van een aflevering.
Nou kijk ik dus alleen en smul er nog steeds van.
Ik zit alleen met een brandende vraag. Wie is in godsnaam toch die Dennis? Ik ken hem. Ik weet het zeker. Ik zie mezelf zo met hem staan praten. De vraag is alleen wanneer en waar was dat?
Ik zit me nu al weken te ergeren dat ik er niet op kan komen. Wie kent hem ook? Wie helpt mijn gepijnigde hersens aan wat rust?
En weet je wat ook zo raar is? Toen ik een foto van hem aan het zoeken was stuitte ik op een weblog waarbij de blogger zich precies hetzelfde afvroeg.
Dennis is barman van beroep dus zal iedereen wel denken dat ik wel eens een drankje bij hem heb besteld maar ik weet zeker dat dat het niet was.
update:
Ahum................ik schaam me diep. Als ik iets verder had gekeken dan mijn neus lang is dan had ik gezien dat het antwoord ook gegeven wordt op die site. Hij heeft in Big Brother gezeten. Vandaar dus.
Eén van de belgische stelletjes heeft trouwens ook al in de vlaamse serie van Het Blok gezeten. Het gaat er op lijken dat de stelletjes een beetje gechartered moeten worden en uit de oude doos worden gehaald.
Alles over de smerige details rond het belgische stel lees je hier. Zij bleken al geen stel meer te zijn voordat ze begonnen aan Temptation Island.
Ik zou er niet van staan te kijken.
Enige jaren geleden hadden wij een collega die in het programma van Gijs Staverman, de Love Test deed met zijn (vrouwelijke) partner. Hij faalde jammerlijk en stond zelfs flink te tongen met een Brazilliaanse schoonheid waaruit maar weer bleek wat een goed acteur hij was. Hij viel namelijk helemaal niet op vrouwen!

Vanochtend lekker uitgeslapen, ik moest tenslotte nog laat gaan werken. Toen kwam er een telefoontje van crewcoördinatie. Vast vertraging, dacht ik nog, toen ik op mijn nummermelder keek.
Eerst maar eens vragen hoe het met ze ging. Het ging goed. Hoe het met mij ging?
"Ja ook goed, ik ga vanmiddag naar Faro."
"Nee hoor"
"Oh, ik werd gisteren gebeld dat ik vandaag moest melden voor een Faro"
"We zagen net dat we je eigenlijk niet nodig hebben, dus je bent vrij"
Wat een kado hé? Eigenlijk heb ik een werkweek van niks gehad. Heerlijk!
Dat gaf me mooi de gelegenheid om mijn moeder maar eens te verrassen. Het was tenslotte moederdag.
Ze was er heel blij mee en ik werd getrakteerd op een heerlijk diner. Is het moederdag word ik nog verwend. Geen slechte dag al met al!
Na het eten nog even bij een vriendin langs gegaan. Heerlijk zitten beppen!
Een onverwachts leuke dag dus! Soms zit het mee.............

Broertjelief vroeg mij een banner voor zijn website te fabriceren. Mijn creatieve brein sloeg gelijk op hol en maakte de meest flistende banners waarvan hieronder één voorbeeld.

Nou heeft broertjelief een wat behoudender smaak dan ik en weet bovendien altijd heel goed wat hij wil dus na enig overleg is het allemaal wat afgezwakt en gaat het deze kant op:

Ben benieuwd wat het uiteindelijk zal gaan worden.

Vandaag ben ik tot mijn grote blijdschap weer niet opgeroepen, wat een mazzel, in het weekend nog wel.
Ik voel me nog steeds niet top. Zal wel een staartje van de keelontsteking zijn en de nachtvlucht Las Palmas maar heb nog keel- en hoofdpijn.
Morgen in ieder geval nog even een Faro en dan ben ik weer klaar en heb weekend. Denk dat ik maar rustig aan doe dan.

Vandaag ben ik niet opgeroepen en dat kwam goed uit. Ik ben nog steeds gaar van de laatste (nacht)vlucht naar Las Palmas. Morgen weer standby! Standby in het weekend betekent over het algemeen opgeroepen worden dus daar ga ik maar vast van uit dan.
Niet veel spannends hier te melden dus. Of je moet bankhangen en Joey kijken spannend vinden?

PS
De koelvriescombi is nooit afgeleverd. De verkoper snapt er ook niks van. Dinsdag gaan ze weer een poging wagen. Wordt vervolgd.

Om 8 uur 's avonds zaten wij met de (heavy) crew in een uitgestorven hoek op de C-pier te wachten op binnenkomst van de kist met onze passagiers.
Trompetgeschal over heel Schiphol en 2 minuten lang waren wij met zijn negenen stil. Rare gewaarwording hoor maar wel apart. Buiten ging het leven op het platform gewoon door. Bagage- en andere karretjes reden af en aan.

Even later kwam eindelijk onze kist. Aan boord van het toestel passagiers uit Maastricht en Rotterdam en een crew die er al een paar uur op had zitten en dus qua uren niet meer naar Las Palmas op en neer mocht vliegen. Daarom waren wij dus opgeroepen.
De passagiers waren er vrij laconiek onder en we hadden dan ook een gezellige vlucht.
Op de terugweg ben ik verliefd geworden. Op Kevin!
Helaas was collega B. ook verliefd op hem en moesten we er om vechten wie hem op schoot mocht hebben.
We hebben hem ook nog glaasjes water gevoerd en daar kwijlde hij een beetje bij. Zo lief! En als je liedjes voor hem zong ging hij lachen! Echt een droomvent!

Om 10 over half 8 deze ochtend startte ik mijn auto en bedacht me dat er eigenlijk gewoon een Londen Stansted op mijn rooster had gestaan voordat ik ziek werd. Maar ja, dan had ik dit allemaal moeten missen!

Als je de telefoon opneemt en crewcoördinatie begint met het woord "Sorry".............................dan weet je dat het niet mooi gaat worden. Ik moet om 18.30 gaan melden voor een zwaar vertraagd Las Palmas.
Ik zal dus zo morgenochtend rond een uur of 07.30 weer landen op Amsterdam. Mmmmmmmmmmmm........niet blij.................gotta go!

Vandaag is het dodenherdenking en houdt nederland om 20.00 uur 2 minuten stilte.
Dan worden burgers en militairen van het Koninkrijk der Nederlanden herdacht, die waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Ik sta standby tot 22.00 uur en zit dus misschien om 20.00 uur wel in het vliegtuig. Als ik thuis ben kijk ik zoals altijd t.v. en ben stil. En zoals altijd denk ik dan voornamelijk aan mijn opa.
Maar het gaat natuurlijk om alle overledenen na de 2e wereldoorlog en het kan nooit kwaad om hier even bij stil te staan.

Tot die tijd denk ik aan meer "onbenullige" zaken. Mijn nieuwe koelvriescombi wordt vandaag afgeleverd.
En dat betekent dat je van 8 uur 's ochtends tot 6 uur 's avonds moet gaan zitten wachten.
Ik vind dat nog steeds een debiele situatie. Ik leg vele honderden euri bij zo'n bedrijf neer en die verplichten mij vervolgens om thuis te gaan zitten. Ze willen niet eens een indicatie geven of ze 's ochtends of 's avonds komen.
Eigenlijk wel idioot dat de nederlandse consument deze rare situatie nog steeds pikt. Zou het nou echt zo moeilijk zijn voor die piepeltjes om een schema in elkaar te draaien. Ze mogen van mij best een uurtje te vroeg of te laat komen. Dat moet toch te doen zijn?
Als ik opgeroepen wordt heeft het buurmeisje zich bereid verklaart bij mij thuis te gaan zitten wachten. Een goeie buur .......................
Het is nu bijna half 3 en nog steeds zijn ze niet geweest. Ik word dan altijd bang dat ze niet meer komen.
Of dat ze vanochtend om 5 voor 8 aan hebben staan bellen terwijl ik nog heerlijk in dromenland was en de bel wel hoorde gaan maar droomde dat ik opendeed en Tom Cruise met een bos bloemen voor de deur stond. Zucht.........

Gisteravond, na een goeie dag, heb ik me beter gemeld. Nu voel ik me weer stukken minder...........maar goed..........beetje paracetamol en dan zal het wel weer lukken toch?

Keelontsteking sucks! De eerste nacht had ik 40 graden koorts daarna werd het met behulp van de medicijnen gelukkig steeds minder. Vannacht heb ik voor het eerst doorgeslapen zonder wakker te worden van "de messen die door mijn keel sneden" bij het slikken.
Ik heb nog wel een opgezette klier en lichte keelpijn maar voel me al 10x beter.
Het is trouwens verschrikkelijk om je de avond voor koninginnedag ziek te moeten melden.
Ik had om 3 uur 's ochtends een vlucht en had zo'n medelijden met de collega die voor mij opgeroepen werd. Die hoopte natuurlijk juist die dag niet opgeroepen te worden en zich na afloop van de standby in het feestgedruis te kunnen storten. Dikke pech voor deze collega dus!
En natuurlijk was ik bang dat sommige collega's denken dat je lekker aan het feesten bent want dat zijn dingen die gebeuren.
De enige feestgangers in mijn huis waren echter de bacteriën in mijn keel. Die hielden een geweldig koninginnebal! Grote opkomst ook!
Maar goed, dat ligt weer achter me en ik hoop snel weer aan het werk te kunnen.
De 4e komt mijn nieuwe koelvriescombinatie dus ik hoop dat ik mijn late vlucht kan behouden als ik mij vanavond of morgen beter meld anders moet ik iets verzinnen. Het was allemaal net zo mooi gepland. Ziek zijn gooit altijd weer roet in het eten. Bah!

Het is hier even stil. Sorry about that. Ik heb weer een giga keelontsteking, net als in December. Ben dan gelijk na de eerste slapeloze nacht naar de huisarts gegaan en deze heeft me penicilline gegeven en raadde paracetamol aan als pijnstiller maar helaas werkt die niet echt geweldig.
Dacht vanmiddag even dat het veel beter ging maar voel me nu weer *&^%*. Ik ga dus weer snel naar bed en hoop snel beter nieuws te kunnen schrijven.

Het is prachtig weer geweest en het ziet er nu ook niet echt slecht uit. Ik hoop op een vroege, lange en warme zomer en roep bij deze iedereen op zoveel mogelijk spuitbussen te gebruiken. Nee hoor geintje!
Vandaag met de taxi naar Rotterdam om vervolgens via Faro in Amsterdam te landen.

Gisteravond was het weer meidenavond met de Alphense meiden. Er stond een etentje, een film en kroegbezoek op de agenda.
De film werd vertoond in het parkhuistheater. Ik stond er een beetje cynisch tegenover. Ik heb niet zoveel met het alternatieve circuit en was dan ook bang dat de film erg saai zou worden.
De mevrouw die de kaartjes verkocht ging mee de zaal in en vertelde ons dat er geen pauze zou zijn maar dat tijdens het verwisselen van de banden er tijd voor een toiletbezoek zou zijn. Ze droeg overigens geen geitewollen sokken.
In het begin moest ik erg wennen aan de film. De vale kleuren die gebruikt werden en het tempo van de film deed me erg denken aan de 70-er jaren. Heel raar als je dan één van de hoofdrolspelers een mobieltje ziet gebruiken. Dat past zo helemaal niet in de sfeer van de film.
Toch heeft de film me gegrepen. Ik heb zelfs ontzettend moeten lachen. Verschillende malen voelde ik plaatsvervangende schaamte of ongeloof over de absurde situatie. Vaak had ik medelijden met de twee vrienden waar deze film over gaat hoewel bij allebei om totaal verschillende redenen maar laat ik daar maar niet over uitweiden want dan wordt dit blog veel te lang.
Conclusie: Ik vind het een aanrader!
Lees hier de recensie.

De volgende tekst ontving ik van collega M. via email en staat op www.telegraaf.nl. Wie wil er in godsnaam voor zo'n maatschappij werken was de vraag die ik mezelf tijdens het lezen stelde. Aan het eind van dit artikel wordt deze vraag beantwoord.

Ryanair verbiedt personeel opladen mobieltjes
DUBLIN - Werknemers van de Ierse luchtvaartmaatschappij Ryanair moeten hun mobiele telefoons voortaan thuis opladen. Ryaniar beschouwt het opladen op onder werktijd als stroomdiefstal en heeft het verboden.


Met de maatregel bespaart de prijsvechter jaarlijks 41,90 euro aan elektriciteit, omgerekend ruim anderhalve eurocent per werknemer. Ryanair boekte het afgelopen jaar 226 miljoen euro winst.

Werknemers en vakbonden staan op hun achterste benen. Het verbod op het opladen van telefoons is onderdeel van een reeks van kostenbesparingen. Zo worden de 2600 employees van de luchtvaartmaatschappij geacht hun eigen uniformen, maaltijden en cursussen te betalen.

Ook het gebruik van internet wordt op het hoofdkantoor sterk ontmoedigd. De directie vreest dat werknemers hun gal zullen spuwen op de talloze websites gewijd aan de krenterigheid van Ryanair.

Het animo onder de Ieren om voor de zuinige luchtvaartmaatschappij te komen werken is tot het nulpunt gedaald. Daarom betrekt Ryanair nu tijdelijke werknemers uit Polen en de Baltische staten.

Via de website van mijn broertje kwam ik op deze weblog van ene Marcel. Waar haalt die jongen het allemaal vandaan. Elke dag een andere leuke link van vingertwister tot een online karaoke machine tot een schema om je Senseo apparaat af te stellen.
Ik zou zeggen. Ga gewoon ff kijken. Voordat je het weet zit je naar webcams te staren, zit je mee te bleren met de online karaoke machine (schuldig!), speel je nutteloze spelletjes met je cursor etc. Hij staat onder mijn favorieten! Ik hou wel van al dat nutteloze vermaak.

Gerona moest Girona zijn maar daar kwam ik pas achter op het vliegveld zelf toen ik ineens keer Costa Brava zag staan op de verkeerstoren.
Ik vond het al zo vreemd dat er zoveel Spanjaarden naar Italië gingen.

Zo, dat was me wel even een eindje rijden naar Airport Rotterdam. Dat ben ik niet echt gewend. Ik ben binnen 20 minuten op P30 en deed er toch zo'n 40,50 minuten over naar Rotterdam.
Aangekomen in the brand new crewroom bleek na inloggen dat ik naar Schönefeld moest en niet naar Gerona. Schönefeld was pas 50 minuten later melden. Foutje in de regie! Ik heb de tijd dus maar even benut om de nieuwe omgeving te verkennen. Eigenlijk weinig over te melden. Het zal nog moeten gaan leven. Het is nu nog allemaal nieuw en onwennig.
Enfin, de vlucht naar SXF. Ik was geen purser maar nummer 2. Dat is voor mijn gevoel eeuwen geleden. Heerlijk om de verantwoording weer eens uit handen te kunnen geven.
Terwijl de purser het aantal passagiers aan het tellen is bestelt een man al cognac, bier en nootjes bij haar. Onverstoord telt ze verder.
"58, 22, 36" probeert hij haar van haar stuk te brengen.
"Mijnheer, dat is wel heel flauw" zeg ik.
"Een beetje stewardess telt gewoon door" antwoordt hij.
Het juiste antwoord zou zijn geweest: "Een beetje man verzint een originele grap" maar het blijft natuurlijk een klant.
Even later zeg ik dan ook heel luid: "Ja, nou weten we het aantal passagiers niet. Dat wordt een flinke vertraging dankzij de mijnheer op 16B"
De groep mannen waar hij mee is kan er hard om lachen.
Overigens ging dit allemaal in een hele vriendschappelijke sfeer hoor. C'est le ton qui fait le music.
De nadering op SXF is vrij turbulent en ik word misselijk. Ineens is achterin zitten minder leuk.


Het weer op SXF is prachtig, type strandweer. De cabine wordt al snel een oventje en dat vermengd met de lucht van een kind dat overgegeven heeft op rij 8 houdt mij ver van de cabine. Ik ga even op de achtertrap staan genieten van het mooie weer.
Bij terugkomst op RTM verkleed ik me snel in mijn sportschoolkleren hoewel ik me nog niet helemaal tof voel.
Op de trap naar beneden word ik aangesproken.
"Ben jij Lisette?"
"Ja" zeg ik en probeer te bedenken waar ik deze jongen van ken.
"En jij nu maar denken wie ik ben natuurlijk"
"Ja, eigenlijk wel"
Gelukkig blijkt dat ik hem nog nooit eerder gezien heb. Het is Michel, een weblog kennis. Bijna hadden we eens afgesproken in Maastricht waar ik een stopje had en hij in opleiding voor piloot was maar een trouwerij gooide roet in het eten.
En nu kom je elkaar dus tegen op de trap. Leuk!
Michel is 21 en nu al klaar met zijn opleiding. Petje af hoor!

En nu ben ik opgeroepen voor Gerona. Dit keer echt, dus ik moet rennen. Ciao!

Opgeroepen
Ik ben net opgeroepen voor een vluchtje Gerona. Voor het eerst dat ik op Rotterdam ga melden. Ik vertrek dus maar extra vroeg. Doei!

Vandaag standby van 13.00 tot 21.00. Ik stel me maar vast in op een vlucht(je). Met dit mooie weer zal vast iedereen vrij willen.

update
Niet opgeroepen tot mijn grote verbazing. Morgen van 09.00 tot 17.00 standby voor Rotterdam. Mijn allereerste standby voor Rotterdam. Misschien hebben ze mij daarvoor gespaard? We zullen het morgen zien.

2 uur 50, zondagochtend en ik loop naar mijn auto. Op straat fietsen (dronken)jongelui voor wie het nog steeds zaterdagavond is. In sommige huizen brandt nog licht, meestal op de 1e verdieping. Die mensen gaan zo slapen.
En ik? Ik ga werken. En ik realiseer me weer wat een raar leven we toch hebben.
Gelukkig doet het vroege tijdstip niks af aan mijn energie en met 183 passagiers gaan we vrolijk richting Kos.
Het is de eerste vlucht van dit seizoen. Slechts 4 passagiers terug. Zij zijn twee weken geleden met Olympic heengevlogen en hebben twee weken lang geklommen op één of ander klein grieks eilandje.
Het is 17 graden op Kos maar het voelt ontzettend koud aan. Je waait zowat uit je hempje. Brrrrrrrr.
Terug op Nederlandse bodem worden we verrast door heel erg lekker weer.
Snel naar huis voor een kopje thee en een kop groentesoep, in de tuinstoel, genietend van het zonnetje.
Hé lekker, voor het eerst zit ik buiten dit jaar. Ik hoop op een lange warme zomer.
Nog even wat gras tussen de tegels uit zitten pulken met zo'n haak. Het ding brak ook nog. Nou ja, het oerwoud achter mijn schutting is weer verdwenen. De buren kunnen tevreden zijn.

Ik krijg een sms-je van Hennie uit Bali. Wanneer ik nou eens antwoord. Ik antwoord dat dit het eerste sms-je is dat ik ontvang en we kleppen even gezellig via sms.
Ze zit met L. in Kory in Kuta. Daar heb ik nog met Louis gegeten. Erg lekker! Mmmmmmmmm..........ik krijg honger.
Donderdag komen ze thuis. Kan ik tenminste weer gezellig koffie drinken met Hennie.

Conditie. Ik snap er niks van. Ik ging vanochtend met frisse tegenzin naar de sportschool. Zodra ik het cardiogedeelte binnenkwam kreeg ik het al warm. Alleen de gedachte aan sporten alleen al. Ik vroeg me werkelijk af wat ik hier deed.
Na 10 minuten op de hometrainer zweette ik me al helemaal de tandjes. Oh, dit is lijden zeg.
Toch maar doorgegaan naar de step en ineens kreeg ik me daar een energie. Als een gek ging ik tekeer. Lekker door naar de crosstrainer en op de loopband mijn eigen record met een minuut verbeterd! Het is niet veel maar toch.
Nog even een circuitje krachttraining erachteraan en dan vind ik het mooi. Bovendien gaat de sportschool zo dicht.

Wel raar hoor, er zijn dagen dat ik met onwijs veel zin en inzet ga en dan bak ik er niks van en ligt mijn tong al op mijn schoenen als ik 1 minuut heb gelopen. Ik snap werkelijk niet hoe dat kan.

Nou ja, morgenochtend begin ik om 03.50 en moet dus 01.50 op. Dat zijn toch geen tijden meer. Vroeg beginnen okay maar zo heeft het bijna geen zin meer om naar bed te gaan.
Ach, misschien valt ook dit weer mee. Je weet het maar nooit.

Ben op weg naar de sportschool. Even de giftige stoffen van gisteravond er uit werken. Wat doe je jezelf toch aan?

Dit is de koelvriescombinatie waar ik mijn zinnen op heb gezet maar sodeju wat zijn die inbouwdingen gruwelijk duur. Helaas heeft mijn Candy die er in zat toen ik dit huisje kocht het begeven. Ik ga nu maar voor een wat beter merk maar daar zit ook een prijsplaatje aan.
Ik kreeg de prijs iets naar beneden door de verschillende winkels tegen elkaar uit te spelen. van 1149 naar 1050 euro inclusief bezorgen. Niet echt schokkend dus.
Nou vloog ik van de week met een collega die me aanraadde om eens op www.kieskeurig.nl te kijken. Daar zouden reviews van gebruikers staan. Waarschijnlijk is dit model nog te nieuw en er stonden nog geen reviews op. Wel webwinkels die deze verkochten. En die hebben onderling ook een soort van concurrentiestrijd. Als je het op een andere webwinkel goedkoper tegenkomt dan gaat na één emailtje de prijs al weer omloog.
Ik zit nu op 856 euro inclusief bezorgen en verwijderingsbijdrage. Nou nog even alle webwinkels af om te kijken of het echt het allergoedkoopste is.
Conclusie: alvorens te kopen eerst even naar www.kieskeurig.nl.

En nu moet ik er als een speer vandoor. Ga borrelen met Angela om te vieren dat ze geslaagd is voor haar flight safety en haar allereerste rooster van het seizoen heeft gekregen.

In het weekend van 7 en 8 mei komt George W. Bush naar Maastricht om daar het oorlogskerkhof in het Zuidlimburgse Margraten te bezoeken. Dat zou betekenen dat waarschijnlijk Airforce One te zien is in Maastricht.
Of ze daar blij mee zijn op MST? De meningen zullen wel verdeeld zijn. Het is toch wel een soort van leuk om de Airforce One op je luchthaven te mogen begroeten. Ik denk dat iedereen dan wel op dienst zal willen zijn.
Anderzijds schijnt de aangrenzende A2 hermetisch afgesloten te moeten worden en dat al 30 uur van te voren.

By the way...........mocht je nog zin hebben om 23 mei met een stel leuke collega's (waaronder ik natuurlijk) mee te gaan naar de voorstelling van Stessen. We hebben nog één kaart a 33 euri over. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

Cursusdag op Oost. Iedereen is braaf aan het luisteren naar de trainers als het brandalarm afgaat.
Iedereen pakt zijn of haar tas en loopt rustig naar buiten.



Gezellig kletsend lopen we de trappen af. Uiteraard neemt niemand de lift. Er is niemand die denkt dat er echt wel eens brand kan zijn. "Het zal wel een oefening zijn" is de algemene gedachte.


Buiten verzamelt iedereen zich bij de parkeerplaats.



De brandweer neemt het iets serieuzer dan wij. Al gauw blijkt dat het niet om een oefening gaat.
Gelukkig is het wel vals alarm.
Als het geen vals alarm was geweest had iedereen toch goed gereageerd volgens mij, geen paniek en buiten verzamelen.

Tja, en dan schrijf je een heel leuk blog waar je je heel ziel en zaligheid in legt. Je voegt er ook nog eens een hele zooi foto's van Bonaire aan toe en dat neemt net even wat meer tijd in beslag.
Ergens vaag in je achterhoofd vraag je je af of je het eerst zal kopiëren (intuïtie?) alvorens op de Publish knop te klikken maar tegen de tijd dat het zover is ben je dat allang weer vergeten. Je klikt.............


.............en dan gebeurt het! Oh, wat is dat toch superirritant. In plaats van dat je blog geplaatst is ben je hem kwijt! Grrrrrrr......... Blogspot is weer eens van de leg.
En dan heb je ineens geen zin meer en laat je het bloggen zomaar een week voor wat het is.
Maar hier ben ik weer.
Wat ik in het verloren blog geschreven had ben ik allang vergeten maar hier nog even de foto's.


Doorkijkje op de weg naar Sorobon Beach.

De ruige natuur van Bonaire, een bloemetjeseiland is het niet!


Regelmatig kom je ze tegen, de wilde ezels.

Sorobon Beach

Sorobon Beach

Creatieve mensen, die Bonarianen.

Put Bronswinkel in het Washington Slagbaai Park. Hier vond je ook grote en kleine Iguana's. Gelukkig zijn de groten sloom want ben nog nooit zo dicht bij zo'n grote geweest zonder dat er veilig glas tussen zat.

Washington Slagbaai Park, één van de vele mooie plekjes.

Het huis van de broeders Ferrera waarvan dit gebied is geweest tot aan de dood van de laatste telg. Ze dreven hier onder onder een Aloëplantage.

En ja hoor, ook hier zie je ze weer. Het grote aantal bij elkaar en de korte afstand tussen de flamingo's en de mens is echter wel uniek.

Ik schreef er al eerder over. Een gele kokokosnoot kappen, ijsblokjes en Bacardi toevoegen aan de melk en je hebt een heerlijke cocktail!

De gele hebben klaarblijkelijk de lekkerste kokosmelk, de groenen het lekkerste vruchtvlees.

Maar goed, dit lijkt alweer in een ver verleden plaats gevonden te hebben. Ondertussen doe ik mee weer mee aan de Nederlandse ratrace en heb ik vannacht veel te weinig geslapen. Ik had vandaag om een latere vlucht gevraagd in verband met een familiereünie gisteren maar helaas kreeg ik er eentje om half zes 's ochtends, dus toch om half vier opstaan. Weer een typisch gevalletje van GAAAAAAAAAP.
Maar wel weer een goede vlucht gehad met hele leuke crew en collega's. Het instorten begint pas als je thuis komt en je even gaat zitten. Niet gaan zitten is het sleutelwoord als je wakker wilt blijven. Maar ja, je moet toch eens een keer gaan zitten. In ieder geval toch weer een klein uurtje slaap gepakt vanmiddag.
En nu ga ik ook maar eens mijn warme nestje opzoeken want morgen word ik geacht fris en fruitig op een cursus verschijnen. De modules mochten we zelf kiezen. Ik weet nog dat ik gekozen had voor o.a. produktkennis maar de andere module(s) zullen zich morgen vanzelf wel aandienen.
Welterusten!

Vandaag zijn Eric en ik naar Slagbaai Park geweest, een natuurreservaat. Ik kan iedere vrouw die gaat aanraden een goede bh aan te doen. Dan weten jullie wel hoe de condities van de wegen is. Je mag er ook niet met een personenauto in, alleen met een 4WD of een pick-up.
Ik ga straks proberen mee te komen op de nachtvlucht van 2.30 uur. Duim voor me dat het deze keer beter gaat.
Ayoo!

Nog geen 11 uur 's ochtends en ik zat al aan de alcohol. Het gaat hard achteruit met me.
Eric had een gele kokosnoot gevonden en de poolman had deze even gevild met zijn kapmes. Hupakee, ijsblokjes erin een een goede schuit bacardi en drinken maar! Lekker joh!
Gelijk een nieuwe cocktail bedacht voor Eric zijn bar. Coconot Chillout! Rietje erin, bloemetje erbij. Helemaal toppie toch.
Ik ga snel kokosnoten zoeken.............Ayoo!

Nog eventjes en het zit er weer op. Ik speel met de gedachte om zaterdagavond al een vlucht te nemen. Heb ik nog even wat tijd om bij te komen. Ook lekker. Ik heb gehoord dat het weer in Nederland aantrekt. Bon!
Peter vroeg of ze hier file hebben. Nee, Peter, zelfs geen druk verkeer. En of ik al zin had om weer te gaan werken. Ach, een beetje misschien wel maar ik denk dat ik de eerste weken nog weemoedig terug zal denken aan dit eiland waar ik een beetje verliefd op ben geworden.
Ik heb zelfs vandaag naar een huisje gekeken. Heel leuk, met twee slaapkamers en een aardig stukje grond voor maar 80.000 nafjes. Geen geld toch!
Vanavond met Mimi in China Boko gaan eten. Heerlijk! De dochter van de chinese eigenaar woont in Utrecht maar was even over. Raar..............een chinese die vloeiend papiemento zit te spreken.
En hoewel het een heel lokaal tentje is kwam ik al mensen tegen die ik van gezichtje, of praatje kende. Het is hier echt een heel klein eiland.
Veel mensen hebben in Nederland gewoond en bijna iedereen heeft er wel familie. Zelfs in Alphen aan den Rijn!

Morgenavond de laatste Happy Hour en dan gaan Erik en ik zaterdag naar Washington Slagbaai Park en denk dat ik dan 's nachts maar vertrek.
Ik mis ook mijn katjes. Wil ze wel weer eens knuffelen.
Ayoo!

De band is geplakt en mijn weg naar het strand kon vervolgd worden nadat ik eerst even langs Bonaire Superstore ben gereden. Heerlijk grote zaak met veel koopjes.
Ondertussen heb ik al twee keer geoefend maar het is nog niet zo makkelijk.
Gisteravond was de wekelijkse filmavond en hebben we Cellular gezien. Niet zo indrukwekkend als de film van vorige week, (The Notebook, een echte aanrader) maar wel leuk. Hoewel ik me wel heel de tijd afvroeg waarom die verdorie niet gewoon een ander politiebureau binnenging en het aan hun overliet maar ja............dan was er ook geen film geweest.
Na de film werd de bar druk bezocht en dat eindigde in een partijtje zwemmen met kleren aan, natte telefoons, sigaretten en aanstekers.
Zo, ga weer eens van het mooie weer hier genieten.
Ayoo

Zo, ben maar even een internetcafé ingedoken want ik kan bij Eric mijn commentjes niet lezen en ik was er erg nieuwsgierig naar.
Vannacht om 1 uur zijn we de meiden naar de luchthaven gaan brengen. Ze kregen gelijk een stoel dus dat liep gesmeerd.
En nu ben ik hier dus alleen. De appartementen wachten nog op hun nieuwe gasten, afwisseling van de wacht dus het is een beetje rustig.
Vanochtend mijn band laten plakken en heerlijk wezen shoppen in Bonaire superstore. Echt zo'n koopjeswinkel. Heb er nog slippers gekochten voor 10 nafjes (Nederlandse Antillen Florijnen).
Daarna doorgegaan naar Sorobon beach. Nog een nederlands meisje leren kennen dat hier is voor haar vriendin haar bruiloft en afgesproken dat we samen nog wat leuks gaan ondernemen.
En weer heb ik getracht te surfen. Het gaat wel iets beter geloof ik maar ik lig er nog erg veel naast. Kwestie van oefenen, denk ik.
Zo, dat was het weer zo'n beetje. Ayoo!

Bon dia!
Eindelijk heb ik het gedaan! Gewindsurfd. En ik vond het gaaf. Een crack ben ik niet en zal ik waarschijnlijk ook nooit worden. Ik ben zelfs nog niet echt aan het draaien toegekomen. Nou ja..........één keer is het me gelukt. Voor de rest heb ik me vooral geconcentreerd op vooruit komen.
Het eerste uur kregen we les. We, dat zijn Sharon en ik. Miriam genoot ondertussen van de zon en onze capriolen.
De surfleraar legde ons het een en ander uit. Altijd rug naar de wind, eerst in balans op de plank en dan met het touw het zeil ophalen. Wij hadden overigens een heel klein zeiltje en een ontzettend groot bord. Volgens mij het equivalent van het babyweitje met skiën.
Na een uurtje les mochten we nog een uurtje aanklooien. Gelukkig waren er meer beginners en was het nog lekker vroeg dus nog niet al te druk want je voelt je soms wel een beetje voor lul staan met al dat vallen en opstaan.
Het helpt ook niet echt als de nummer 4 van de wereld in dezelfde zee als jij aan het surfen is en moeiteloos zijn board even uit het water tilt en los komt van de zee, achterstevoren aan zijn zeil hangend scheurt hij me rakelings voorbij. Ik zou bijna buigen voor hem.
Maar ik had me voorgenomen om na elke val gelijk weer op het board te klimmen. Ik had alleen niet gedacht dat zo vaak te moeten doen.
Toch heb ik me super vermaakt en ga ik zeker morgen weer nadat de lekke band van mijn brommer gerepareerd is.

Even terug in de tijd. Dag 3 heb ik de meiden meegenomen naar het Gotomeer. Een route die ik ook met Elma heb gereden. Alleen scheen deze keer de zon genadeloos en reden we toen bij het Gotomeer in een kneiter van een regenbui.
Bij het Gotomeer heb je een soort uitkijkpunt waar je mooie foto's kan maken en kan parkeren. Een familie vierde Pasen door het hele eiland over te rijden. Muziek aan, biertje erbij, het was één groot feest! En wij werden uitgenodigd om een biertje met ze te drinken. Dat kan je niet afslaan toch. We hebben het er maar bij eentje gehouden ondanks aandringen. Rijden en drinken is hier nog geaccepteerd dus ze snapten het niet echt.
Onderweg kwamen we ze nog op verschillende punten tegen, wat altijd weer tot enthousiaste begroetingen leidde. Zoiets maak je in Nederland toch niet mee. Zo'n spontaniteit en vriendelijkheid.




Gotomeer
Rond een uur of 4 arriveerden we op Sorobon Beach. We lopen voor de Hangout Bar langs, zoekende naar een mooi plekje om te gaan liggen.
Ik hoor mijn naam keihard roepen. En ja hoor, daar staan twee collega's aan de bar. Ik had al van Miriam en Sharon gehoord dat ze er waren.
Gezellig samen een biertje gedronken.


Tot aan zondag komen we de heren regelmatig tegen. Karel's, Casablanca etc.
Zondagnacht zijn ze vertrokken.
Als wij nog even doorlopen naar het uiterste puntje van het strand komen we onze grote vrienden weer tegen. Dit keer moeten we een biertje drinken op de boot van een oudere kennis van hun. "De grijze" wordt hij genoemd.
Goede vrijdag en Pasen is hier echt een feestdag, dus we vallen met ons neus in de boter. De lokale bevoling kampeert aan de verschillende stranden. Hier ook.
Miriam en Sharon zijn Surinaams en we moeten mee naar de tenten om aan een surinaamse dame die hier woont te worden voorgesteld.
Voor we het weten zitten we in een diep en serieus gesprek met haar en loopt ze later mee met ons naar onze brommers om ons uit te zwaaien.

's Avonds gaan we nog even het dorp in, na de Happy Hour bij Carirbbean Chill Out maar het is een beetje tam bij City Café en ook bij Karel's.
De volgende avond is het echter wel supergezellig bij Karel's en staan we lekker te swingen.

Gisteren, mijn verjaardag, zijn we naar Jos ,in de Knoek, geweest en hebben daar heerlijk saté gegeten en heeft Miriam nog salsa gedanst met één van de beste dansers van het eiland. Het zag er dan ook super uit.

Hier nog even een foto van de slavenhuisjes waar we de eerste dag geweest zijn.

Tot de volgende blog maar weer. Ayoo!

En ja hoor, ik zit in Bonaire! Twaalf uur later dan gepland zijn we dan midden om 04.20 's ochtends geland. Eric en Sharon stonden ons al op te wachten. Koffers achter in de pick up en voordat ik het wist zat ik er weer. Alsof je nooit weggeweest bent.
Natuurlijk is het wel anders omdat de hele groep waar ik de eerste keer mee was er nu niet bij is. Maar niet minder leuk. Zeker niet omdat Sharon en Miriam er ook bij zijn.
Omdat we aan boord een paar uur hadden kunnen slapen (business class!) voelden we ons te fit om nog te gaan slapen en hebben we de tijd al kletsend aan het zwembad doorgebracht.
Zo snel mogelijk zijn we brommertjes gaan halen. Vervolgens zijn we naar de zoutwinning gereden en hebben we foto's gemaakt bij de slavenhuisjes om vervolgens neer te ploffen op Sorobon beach. Voor zo'n eerste dag hebben we een aardig stukkie gereden.
Gisteren dan ook rustig aan gedaan. Chillen op de Antillen! Sapje drinken in Kralendijk, winkeltjes kijken, genieten van de omgeving en bij het zwembad hangen.
Vandaag weer tijd voor actie!
In ons VNC blad had een stukje gestaan over de ezelopvang op Bonaire. Geweldig wat die vrouw allemaal voor elkaar heeft gekregen. Ze heeft meer dan 370 ezels rondlopen. Allemaal probleemgevallen die de weg opliepen en ongelukken veroorzaakten of bij mensen in de tuin kwamen etc.
De ezels die nu nog rondlopen zijn geen probleemgevallen. Die blijven netjes van de weg of bewoond gebied.
Het aandoenlijkst waren natuurlijk de jonge ezeltjes. Vaak halen mensen zo'n lief klein ezeltje bij de moeder weg om als huisdier te houden. Maar zo'n lief klein ezeltje wordt groot en minder aandoenlijk en weer teruggezet op straat.
We mochten ook nog wat ezels stukjes appel voeren en voordat we het wisten stonden we helemaal klem tussen al die ezels. Geweldig! Sharon en Miriam vonden het toen wat minder worden.
Hennie Huisman, die overigens niet ver van de Donkey Sanctuary af een huis heeft komt hier regelmatig langs en heeft ook een stelletje ezels geadopteerd. Wij zijn wat minder rijk als Hennie en doen een donatie.
Ik heb bewondering voor deze vrouw die dit allemaal opgezet heeft! Haar leven staat van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in het teken van de ezels.
Uiteindelijk is haar doel om een safaripark te creëren en te zorgen dat er een kleine gezonde populatie overblijft. Daartoe zal ze ook ezels uit het buitenland moeten halen om de inteelt te stoppen.

Ik ga nu nog even in de schaduw liggen, ben een beetje verbrand dus rustig aan met de zon.

Shit! Ik ben weer thuis. Er waren giga veel IPB-ers en we zijn niet eens tot de gate gekomen. S. was al ingechecked en die mocht als laatste naar de gate. Wij waren de eerste die geweigerd werden.
We hebben al wel vast ingechecked voor de vlucht van vanavond om 23.25. Onze koffers staan op standby dus die hoefden we niet meer mee te sjouwen.
Bevriende Free-Lance Collega V. werkt ook op de grond en had vanmiddag een Malaga vluchtje. Hij is even snel op een computer ingelogd en heeft gekeken naar de cijfers. 33 overboekingen op economy en 14 lege businessclass stoelen. 19 overboekingen dus!
Volgens Gerben is dat geen probleem. Gerben heeft op de grond gewerkt voor de KLM. Hij denkt dat we wel meekomen. Duimen dus!

Ik kan mijn geluk niet op. Weer niet opgeroepen! Ongelooflijk! Ik voel me bijna schuldig maar het komt wel heel goed uit. De koffer stond al ver ingepakt maar nu kan het wat relaxter allemaal.
Bonaire here I come!

In Canada mogen zeehondjes nog steeds doodgeknuppeld worden. Alleen al dit jaar staat de Canadese regering het vermoorden van 319.500 zeehondjes toe. Meer dan ooit.
Deze beestjes worden geknuppeld totdat ze niet meer bewegen. Of ze echt dood zijn wordt niet gechecked. Vaak worden ze dus nog halflevend aan een haak aan de boot gehangen en gevild.
En waarvoor? Ter versiering van de mens.
HIER MAAK IK ME KWAAD OVER! En dat is nog een understatement.

De IFAW heeft een petitie opgesteld. Ik hoop echt dat jullie deze gaan tekenen! Dit gaat me zo aan het hart.
Klik HIER om de petitie te tekenen. DOEN! ALSJEBLIEFT!

En ja hoor, ik werd glimlachend wakker! Weer niet opgeroepen. Gelukkig maar, ik heb veel werk aan de winkel.
Moet nog kadootjes kopen voor de stessen van Air Paradise. Niet allemaal natuurlijk, een paar maar, waar ik een leuke tijd mee heb gehad. En dan geef ik deze mee aan Hennie. Die vertrekt de 24e al naar Bali! Ik ben nu al benieuwd naar de verhalen en foto's die ze heeft bij terugkomst.
Het is dat ikzelf lekker op vakantie ga, anders zou ik stinkend jaloers zijn.
Ik ga toch maar kijken of ik mijn laatste standby vrij kan krijgen. Ik zou zo graag maandag al in het vliegtuig naar Bonaire zitten. En als ik zondag opgeroepen wordt dan is het nog maar de vraag of ik dat nog red.

Wat een heerlijk weer was het gisteren en wat een bizar weerbeeld heeft Nederland toch vaak. Van vorst naar heerlijk zonnig in een paar dagen tijd. Gek hoor.
's Ochtends een ticket gaan kopen voor Bonaire. Twee weken de hort op! Heerlijk!
Twee van mijn collega's zouden samen naar Suriname gaan maar Surinam Airways heeft een reisembargo (alleen voor IPB) tot ergens eind april. Viel mooi hun vakantie in het water.
Op de site van High Tree Travel zagen ze dat Eric zijn appartementen helemaal vol zaten en dus stuurden ze mij een mailtje of ik wat voor ze kon doen.
Nou ga ik op een slaapbankje in het huis en zij in "mijn" studiootje. Het zijn twee hele leuke meiden, dus vooruit maar weer. Waarschijnlijk blijven ze een weekje en kan ik de andere week gebruik maken van de studio.
En ach..........als ik maar op Bonaire ben. Ik zie mezelf alweer cruisen op mijn brommertje op weg naar Sorobon of Kralendijk. Heerlijk!


Om terug te komen op het mooie weer van gisteren. Samen met een vriendin ben ik naar verschillende keukenzaken geweest omdat mijn inbouwkoelvriescombinatie (3x woordwaarde!) het begeven heeft.
Jeetje wat zijn die krengen duur.
Nadat ik haar afgezet heb ben ik mijn auto gaan wassen. Het was tenslotte echt autowasweer. Oh, wat blinkt die weer mooi! En wat ben ik er nog blij mee.

Vandaag stond ik tot 15.00 standby en ben niet opgeroepen. Mijn standby van morgen is vervroegd naar 2 tot 10 uur 's ochtends. Mijn favoriete standby dus ik klaag niet.
Het kan 2 kanten op. Je wordt opgeroepen en met je slaapdronken kop trek je je uniform aan en springt in de auto. Of je wordt 's ochtends glimlachend wakker, bedenkend dat je weer een werkdag achter de rug hebt.
Tot morgen!