We hebben er heel erg opgelet! De handbagage. En het frappante was dat bijna iedereen zich aan de regels had gehouden. De regels zijn 1 stuk handbage niet groter dan 115cm (hxbxl), 1 paraplu, 1 tax-free tasje. En ondanks dat zaten de hatracks bom en bomvol. Hatrack, oftewel hoedenplank. Was het maar waar!
Tijdens het taxiën vertelde ik aan de cockpit hoeveel handbagage we hadden en hoeveel tijd ons dat had gekost aan het vinden van ruimte en het opruimen van de bagage. Zij vertelden me dat er heel weinig vrachtruim was. De meeste bagage lag dus in de cabine. Tja, wat doe je eraan?
Eén van de passagiers die zich niet aan de regels had gehouden stond vlak voor de landing nog even op om naar een hatrack een paar rijen verder te lopen en iets uit zijn bagage te halen. Dat bleek later een mobieltje waar hij gelijk na de landing uitgebreid mee ging bellen. Zonder mij aan te kijken of gedag te zeggen liep hij al heel interessant bellend het vliegtuig uit. Gevalletje identiteitscrisis noemen wij dat dan.
Terug vanuit Barcelona liep er een man met een ontzettend groot pakket naar binnen, dat duidelijk ook héél erg zwaar was. Nog voordat wij wat konden zeggen kwam zijn vrouw al aan ons uitleggen dat het een gedenkteken of zo iets dergelijks was voor de overleden man van haar vriendin. De vriendin was er blijkbaar ook bij. Ze had wat namen van mensen op kantoor die ik inderdaad ken en die hadden gezegd dat het wel in orde was. Tja, dan zeg je uiteraard geen nee.

Barcelona en handbagage

Barcelona, een stad waar ik nog steeds niet geweest ben tot mijn grote schaamte. En toch staat die hoog op mijn lijstje. Niet in het minst om de werken van Gaudi.
Het grijze beton van het platform van de airport heb ik al ontelbare keren gezien echter. In de zomer gaat er best wel veel fout op deze luchthaven (laat ik het mild houden) en is het een wonder als je je on time performance haalt. Zelfs al heb je meer dan een uur omdraaitijd.
De handbagage is ook een groot probleem. Ze laten daar maar alles door! Tegenwoordig blijkt bij dit soort korte vluchten ook vanaf Schiphol dit probleem groot te worden. De reden heb ik in mijn vorige blog al besproken (of eigenlijk heeft Mieke dat gedaan!).
Vanavond heb ik me voorgenomen zelf eens flink aan de slag te gaan of één van de ca's te vragen dit te doen. Ik zal dan bij de briefing eerst maar eens goed uitleggen wat eigenlijk de reden hiervan is zodat er ook bij de ca's een groter begrip ontstaat voor de situatie.
Mijn conclusie is dat het hier weer een bezuiniging betreft. Twee gate-agents zou het hele probleem kunnen oplossen.

Loppies schreef een tijd geleden in haar weblog over het teveel aan handbagage dat je tegenwoordig op sommige vluchten hebt en hoe irritant dat voor ons is. Bagageman Peter schreef een commentje en vroeg zich af of het grondpersoneel hier niet verzaakte. Ik, zei de gek, antwoorde hier bevestigend op.
Op de weblog van Didimon zag ik een link naar de blog van Mieke, grondstess. Heel erg leuk blog die een beetje inzicht geeft in wat de dames en heren op de grond nou zo eigenlijk allemaal doen. Zij schreef hier het volgende over:
"Graag ga ik op deze plaats even in op het blog van Loppies zie haar blogspot van gisteren over de handbagage die de spuigaten uitloopt. Ook als grondpersoneel is dit ons een doorn in het oog. Sinds passagiers via internet kunnen in-checken en via de self-service machines in de hal hebben wij geen oog meer op de handbagage. Heeft iemand geen ruim-bagage om af te geven dan kan men zo doorlopen naar de gate. Aangezien wij daar sinds 2 jaar maar in ons “uppie” staan, hebben wij absoluut geen tijd om in dat half uur dat wij moeten boarden, om daar op te letten. Vaak hebben wij ook onnodige discussies aan de check-in omdat voornamelijk de Spanjaarden en de Italianen dit op de heenweg wél hebben mogen meenemen. Hoop dit de onduidelijkheid tussen grond- en cabinecrew wat wegneemt"
Nou, bij mij in ieder geval wel. Het geeft maar weer eens aan dat we af en toe te snel conclusies trekken.
Internet verbroedert! Of verzustert, whatever. Toch wel leuk om te zien dat we zo een heel clubje bloggers hebben die elkaar volgen en op elkaar reageren. Ik heb er hier een stelletje weggelaten maar die vind je terug in mijn lijstje met linken.

Klagers
Het aantal klachten over geluidsoverlast op Schiphol is het afgelopen jaar verdubbeld. Het gebruik van de Polderbaan blijkt daar aan bij te dragen. Nou, dat is makkelijk dan. Afschaffen die baan ;-).
Het aantal klagers was wel naar beneden gegaan. Eén man had zelfs 60.000 maal geklaagd. Dat komt op een gemiddeld van 200 telefoontjes per dag. Get a life! Waar betaalt die man dat van? Of is de klachtenlijn soms gratis? Misschien moet zo'n man een carriére in de telemarketing overwegen. Doet die nog wat nuttigs met zijn leven want eerlijk is eerlijk, zo'n man kan je toch niet serieus nemen?

Net thuisgekomen en de score staat nu op 3 valentijnskaarten. Ik denk dat ik weet van wie nummer 3 komt.
Met zuslief naar de film geweest in Almere. Wat een mooie nieuwe bioscoop met de grootste filmschermen van Nederland (of was het nu Europa?). Heerlijke stoelen ook en een geweldig leuke film waarin JLO eindelijk eens goed acteert. Of misschien speelt ze voor het eerst een rol waarin ze tot haar recht komt. Het is geen onwijs moeilijke film. Lekker ontspannend en komisch en ook nog eens romantisch. Best wel een gewaagde rol voor sexbom Richard Gere die hier echt wel zijn vrouwelijke kant naar voren laat komen.


Hier vindt je de trailer.

Daarna nog even een glaasje rosé bij Anno gedronken. Als je van trendy en clean houdt dan is dat de place to be. Zelf hou ik meer van gezellig en warm maar je moet alles een keer geprobeerd hebben. In ieder geval hebben de zusjes weer eens lekker bijgeklept. Volgende keer gaan we gewoon weer naar Le Baron.

Als ik om een uur of 11 wegrij lijkt het ineens van het ene op het andere moment winter te worden.
Ik rij al bij Aalmeerderzand een sneeuwbui in en na Diemen is de weg ineens helemaal wit en wordt er niet harder dan 80 gereden.
Thuis gauw de verwarming opgedraaid want het lijkt binne wel kouder dan buiten. Ik heb nog steeds ijskoude voeten en handen. Nog maar 5 weken, dan zoek ik de warmte weer op. Was het maar vast zover. Ik haat de winter.

Nu duik ik lekker mijn door de kruik voorverwarmde bedje in.

Happy Valentine! Ik heb al één ecard ontvangen. Wel van een vriendin maar toch..........
Ik probeerde haar er nog eentje terug te sturen met een man die met behulp van een afstandsbediening de badkamer voor je ging schoonmaken, schoudermassage gaf etc. De ideale man dus. Misschien toch een beetje saai? Zo'n man die geen tegengas geeft?
In ieder geval heb ik het 2x geprobeerd maar de server van Hallmark was van slag. Blijkbaar leeft Valentijnsdag toch wel in Nederland.
Zo even naar zuslief in Almere waar ze mijn haar een Matrixbehandeling gaat geven. De salon is natuurlijk dicht op maandag dus alle tijd voor mij en mijn kapsel.
Ik wens je veel liefde vandaag!


update 13.12
Ik heb nog een e-card ontvangen! Jippie! Van iemand@ergens.nl. Ik vermoed dat dat iemand was die ergens woont en daar mijn blog heeft gelezen en dus een leuk grapje uithaalt. Maar als vrouw zijnde ben je dan toch supernieuwsgierig wie dat dan wel was. Dat zit nu eenmaal in onze genen!
Anyway, moet nu echt rennen. Richting Almere.

Mijn dag begon gisteren al goed met een afgesloten N207. Braaf volgde ik de gele borden die mij richting Amsterdam moesten dirigeren. Dat bleek een aardige omweg naar de N11. Had ik dat geweten dan was ik binnendoor naar de N11 gereden. Op de A44 aangekomen toch maar even met crewcoördinatie gebeld dat ik waarschijnlijk een minuutje of 5 te laat zou zijn. En even Hennie gebeld dat ze wel op tijd van huis weg mag gaan of toch maar de binnenweggetjes via de verschillende rotdorpen te nemen.
Een half uur later stond ik in de kist die terwijl we nog aan de grond stonden al lekker heen en weer ging. Mijn collega riep me toen hij door het raam keek en bagagewagentjes uit zichzelf zag gaan rijden. De start was dan ook een klein beetje turbulent. Geen (zichtbaar) bange passagiers en de rest van de vlucht ging erg smooth.
Hard gewerkt en veel verkocht. De tijd ging lekker snel voorbij.
Ook terug weer van hetzelfde laken een pak maar er werd iets minder verkocht dus wat sneller terug in de pantry. Gezien het late tijdstip had ik de cabineverlichting wat gedimd zodat de passagiers die dat wilden even lekker hun luikjes konden sluiten.
Dan komt het moment dat jezelf ook slaperig wordt. Dat is onvermijdelijk.
De landing op Amsterdam was iets turbulenter dan de start was. Dit keer wel wat bange passagiers. Een meisje op 2D hield zich vast aan de stoel voor haar terwijl de tranen vrij uit liepen. Haar vriend keek stoïcijns voor zich uit. Dat snap ik dan weer niet. Dan kan ik het niet laten om tegen hem te zeggen dat hij haar hand vast moet houden. Dat deed hij dan ook lekker spontaan.
Bij het uitstappen kreeg ik van een groep passagiers nog te horen dat ze het erg gezellig met me hadden gehad. Wat mij betreft is mijn vlucht dan weer geslaagd!
In mijn postvak lag een briefje dat de weg via de rotdorpjes ondertussen een grote blubberpoel was geworden en dat ik maar beter weer de N11 kon nemen. Wat een omweg is dat zeg!
Toch maar even proberen te achterhalen of dit geintje tijdelijk is of nog even gaat duren.

Grote zonnebrillen, mobieltjes, drukke gebaren en opstaan zodra de wielen van het vliegtuig het beton van de landingsbaan raken. Ik had vandaag een Napels. Ontzettend leuke mensen die italianen maar ze missen nogal veel van wat er gezegd wordt, aangezien hun engels in de meeste gevallen slecht is.
En toch zijn het leuke mensen!

update:
Ik had met het komende Valentijnsdag in mind gisteren hartvormige snoepjes bij, verpakt in een papiertje met een lieve tekst. Er waren er nog een paar over dus die hadden we met een briefje voor de collega's die de volgende vlucht zouden doen achtergelaten. Echte valentijnsgedachte, toch?
Krijg ik 's avonds een sms-je van vriendin Hennie. "Bedankt voor de snoepjes" Wat een toeval weer!

Vorige week vertelde een collega mij over een passagier die tijdens het uitstappen ineens in de pantry begon te plassen. De trap stond er al aan dus ze duwde ze de jongen naar buiten. Ze sprak zijn moeder aan maar die voelde zich niet verantwoordelijk. Het was een volwassen knul. Ja, doei, zo ken ik er nog wel een paar.
Nou was ik gisteren even bij een vriendin op de koffie en die heeft het gewoon meegemaakt dat er een man in de achterpantry stond te plassen.
Bij het uitstappen hebben ze hem nog even apart genomen. Zijn excuus was dat hij slaapdronken was. Volgens mijn vriendin kom je meer in de buurt van de waarheid als je dat slaap vervangt door stom.
Ik hoop echt dat dit niet de nieuwste trend wordt!

Terwijl ik het dorp van mijn ouders inrij zie ik een kok op de fiets, een groep mijnwerkers met de lampen op hun helm aan, indianen en meer verklede mensen. Oh ja, zo voelde carnaval.
Ik haal een oude jas op bij mijn ouders. Neem nooit een goede jas mee als je carnaval gaat vieren en trek altijd je alleroudste schoenen aan die eigenlijk al verrot zijn want ze zullen ook verrot uit de strijd komen.
Na een bakkie koffie door naar vriendin Madelon die driftig op zoek is naar een pen. Ze moet het feest vanavond namelijk ook nog verslaan voor de krant waar ze als freelancer voor werkt.
In de kroeg het Witte Paard kom ik al de eerste oude bekenden tegen. Leuk! Een onwijs gave band, de Kinkels, speelt de hele avond en viert daarmee gelijk hun 10 jarig bestaan. Het is voor mij een eerste kennismaking.
Voordat ik het weet loop ik te dansen alsof ik vorig jaar nog carnaval gevierd heb in plaats van 15 jaar geleden.
Op naar het Muzenbal. Het Muzenbal heeft als thema sprookjes en de prachtigste prinsessen, feeën, elfjes en heksen lopen hier rond. Ik ben 2 prinsen op het witte paard tegengekomen. Ik wilde nog even achterop springen maar de paarden zagen er toch niet zo stevig uit. Ik heb ze dus maar voorbij laten gaan.
Een groep mannen liep in een soort van pyama en sjouwden een hemelbed mee. Ze waren op zoek naar de schone slaapster.
Wat een creativiteit je toch ziet op zo'n carnavalsavond. Ik had spijt dat ik mijn camera niet mee had genomen.
Een oud grijs dametje kende mij nog van vroeger. Shit, wie zat er toch achter die vermomming? Zelfs haar naam hielp me niet, ik ben niet zo goed in namen. Dit oude dametje had een mandje aan haar arm met allemaal lekkernijen zoals likkoekjes en droge marietjes en foto's van naakte mannen. Ondertussen weet ik weer wie ze is.
Vanavond zal mijn oude dorp nog één keer uit hun bol gaan. Carnaval zal weer traditioneel verbrand worden door middel van een pop die 4 dagen lang aan het stadhuis heeft gehangen nadat iedereen meegelopen heeft in de dodenmars. Tenminste zo ging het vroeger.
En ik? Ik ga nu even sporten. Gegroet!

Luchthaven Marakech


Misschien dat ik morgen na mijn vlucht nog wat over carnaval schrijf maar voel me nu erg brak en moet morgenochend om half 4 beginnen. Vluchtje naar Tenerife.

Foto van het nieuwe uniform

Gisteren dus zoals gezegd een Marakech en Agadir gedaan. Aan boord een man waarvan ik zeker wist dat ik hem al eerder aan boord had gehad.
Al pratende kwamen we erachter dat dat zo'n 2 jaar geleden moest zijn. De man woont in Breda en kent ook mensen in Etten-Leur waar ik vanavond carnaval ga vieren. Wat een toeval toch weer. Ik moet zelfs de groeten doen aan die en gene. Lachen weer.

In Marakech loopt altijd zo'n afhandelaar rond in een lange blauwe jas. Hij loopt altijd heel belangrijk te doen en praat het liefste met de captain.
De purser vind hij heel erg onbelangrijk en omdat zijn job het nou eenmaal vereist antwoordt hij wel als ik wat aan hem vraag maar erg minzaam en het liefst zo kortaf mogelijk. Het feit dat ik een vrouw ben speelt hierbij volgens mij een hele grote rol. Helaas voor deze man is dit voor mij nou net een reden om hem extra vaak aan te spreken. En dat vindt hij vervelend, hihi!
Op Agadir werken wat meer jonge mensen en die hebben verder geen problemen met het feit dat ze met een vrouw moeten communiceren.

Verder mocht ik als testcase voor het nieuwe uniform dienen deze vlucht. Wat kan ik er van zeggen? De kleuren vin ik erg mooi! Lekker vrolijk!
Alleen de afwerking vond ik nogal benedenmaats. De hele pantryvloer lag vol met rolse veertjes.
Bovendien vind ik het ook weinig praktisch. Maar oordeel zelf maar.



En nu ga ik me voorbereiden op het carnaval!

Voor het eerst vernam ik over Schnappi op de blog van Didimon. Waar gaat dit over? Nog nooit van gehoord. Gister vertelde collega J. dat hij Schnappi al kotsbeu was. Hij hield niet zo van die hypes. En ik had er nog nooit van gehoord! Heb ik op een andere planeet geleefd ofzo? Hoe ziet Schnappi eruit? Hoe gaat het liedje?
Vanochtend las ik de blog van Peter. Gelukkig bleek deze ook een klein beetje achter te lopen maar hij had al wel een spelletje gevonden waar je Schnappi neer kan schieten. Misschien iets voor collega J. Hij heeft zelfs de tekst gepubliceerd dus kan je lekker meezingen!
Bij het zoeken naar een leuk plaatje van Schnappi om deze blog een beetje op te leuken bleek pas echt hoe ik achter loop. Echt duizenden hits. Je kan schnappi zelfs al bestellen als ringtone of wallpaper.
Terwijl ik dit schrijf luister ik naar het liedje via de site van warumdarum waar je ook gelijk mee kan bleren. Ook daar staat de tekst vermeld.
Het zit er in bij mij hoor............schni schna schnappi..........een echt carnavalsliedje trouwens!

Tja, wat kan ik schrijven over de vlucht naar Barcelona. Niet veel eigenlijk. Het was er eentje van 13 in een dozijn.
Vanavond gaan we nog even naar Nice. Lekker kort!
Morgen heb ik een driehoek naar zowel Marakech als Agadir.


Koninklijk paleis Marakech
Zaterdag ga ik carnaval vieren. Ik heb het beloofd maar heb daar nu toch een beetje spijt van. Wat moet ik daar? Wat moet ik aan? Moet ik daar een beetje gaan hossen?
Anderzijds ben ik erg benieuwd naar alle oude bekenden die ik denk tegen te komen.
Nou ja, we zien het wel weer. Voorlopg eerst nog twee vluchten afwerken.

Is het weekend nu alweer voorbij? Wat gaat dat toch snel. Je drinkt een keer koffie met Hennie, je eet wat met Elma, gaat koffiedrinken bij je broertje, onder de zonnebank, over de markt lopen en shit..............ik moet snel naar huis, uniform aantrekken. Om 17.05 melden voor een Barcelona. Niet echt mijn favoriete luchthaven. Er gaat daar nog wel eens wat fout zal ik maar zeggen.
We zullen zien wat het vandaag weer voor verassingen gaat brengen.

Ik kreeg een paar foto's opgestuurd van collega Inge. Ze dacht even een vluchtje Sophia te doen en 's avonds weer thuis te zijn. In plaats daarvan sliep ze in een hotel in Sophia. Er lag te veel sneeuw en de baan was niet meer veilig te krijgen.
Hartstikke leuke foto's. Zo te zien vonden jullie het niet echt een ramp om daar te stranden, Inge.








Als andere collega's nog leuke foto's hebben.....................ik hou me aanbevolen!

Half 10 vanochtend stond ik al in de sportschool. En dat voor de 4e keer deze week. Ik vond het wel een aardige prestatie maar mijn lichaam denk ik ook. Die werkte niet echt mee en protesteerde af en toe een beetje.
Vanmiddag zijn we dus mensen uit Geneve op gaan halen. Het was vrij druk boven Geneve en we mochten niet op tijd vertrekken vanaf Schiphol.


Om de verveling te verdrijven hebben we de film "Terminal" met Tom Hanks en Catherina Zeta Jones gekeken. Ik had er meer van verwacht. Een beetje langdradig. De film duurt maar liefst 128 minuten maar had volgens ons ook wel in 90 minuten gekund.
In Geneve was het echt wel koud. Er lag ook sneeuw. Leuk voor onze passagiers want die gingen om te skiën bleek later.
We hadden maar 68 passagiers die we moesten voorzien van een broodje en een drankje. Ik kan dus niet zeggen dat we erg hard gewerkt hebben. Piece of cake! Ach, ook wel eens lekker, toch? Met heel de crew nog een drankje in de crewroom gedaan. Beetje nakletsen enzo maar toen de rokers nog een tweede keer naar het rookhok gingen vond ik het wel weer welletjes en ben huiswaarts gegaan.

Om 5 uur 's ochtends loop ik naar mijn auto. Bij het bushokje zitten een stel dronken jongens. Oh ja, het is weekend! Normaal ben je rond deze tijd de enige op straat. Als je 2 auto's bent tegengekomen voordat je op de A4 zit is het erg druk. Vannacht dus weer veel auto's tegengekomen. Is toch een heel ander gevoel dan wanneer je zo maar alleen op de snelweg rijdt.
De vlucht ging dus naar Faro. Ik ben begonnen met een stel koppen koffie. Geen gezicht toch, een gapende stess!
De captain had een heerlijk appeltaartje meegenomen. Gelukkig had ik gisteren getraind, dan mag je best wel wat fouts eten vind ik.



Op Faro was het koud! Voor mijn gevoel nog kouder dan in Nederland.


Op de terugweg hadden we een collega en zijn moeder aan boord. Het is bij ons een gewoonte om wat lekkers voor de crew mee te nemen als je IPBt. (indien plaats beschikbaar, gereduceerd tarief). Altijd lekker natuurlijk.
Maar wat we nu kregen gaat het woord lekker te boven. Pasta de Natas, ook wel afgekort tot Natas. Het hield het midden tussen een gebakje en een cakeje. Het was nog een heel klein beetje warm. Zo vers! Het kwam van een verse bakker. Niet even een snel gekocht zakje snoep. Kijk, dat soort collega's moet je te vriend houden.
Iedereen die naar Portugal gaat raad ik aan om minimaal één keer Natas te proeven. Dan wel bij een verse bakker. Ik garandeer je...............alsof er een engeltje over je tong pist.
Morgen dus maar weer naar de sportschool!

Een kwartier geleden is mijn standby afgelopen. Je ziet het! Ik ben er nog. Niet opgeroepen dus. Wat een luxe. Morgenochtend vanaf 04.00 weer standby. Op zaterdag wil iedereen vrij en zijn er blijkbaar altijd net wat meer zieken dus is de kans dat ik opgeroepen word veel groter. Zondag heb ik een vlucht. Leeg naar Geneve. Vandaar zijn we ingehuurd door een bedrijf om ze terug te brengen naar Nederland. Dit soort vluchtjes zijn altijd weer net wat anders en daarom heel leuk om te doen.
En nu lekker richting sportschool en zonnebank!

21:05
Ben al gebeld voor mijn standby morgen en ik werd uitgenodigd om een Faro te doen. Morgenochtend om 6 uur melden. Ga dus nu lekker slapen.

Ik heb heel wat voetstappen liggen in Breda. Jaren heb ik er gewerkt, gestapt en gewinkeld. Toen ik weer terugging richting Randstad ben ik er nooit meer teruggeweest. Wel in de buitenwijken, het ziekenhuis waar familie lag etc. maar nooit meer het centrum. De echte stad. Gister had ik er met mijn moeder afgesproken. Ik had verwacht dat er veel veranderd zou zijn maar dat viel reuze mee. Er is weliswaar een leuk winkelcentrum "De Barones" bijgekomen maar de Grote Markt is nog de Grote Markt met de Grote Kerk eraan. Enkele kroegen zijn weg, heetten anders maar even zo veel staan er nog steeds alsof de tijd stil gestaan heeft. Gek hoor, je loopt door een stad waar je eens zo bekend mee was en waar je nu ondanks de herkenning geen band mee voelt.
Volgende week heb ik afgesproken met een oude vriendin om carnaval in Etten-Leur te gaan vieren. Een groot deel van mijn jeugd heb ik in Etten-Leur doorgebracht. En heel wat jaartjes heb ik er met heel veel enthousiasme carnaval gevierd. Zes avonden achter elkaar. Van donderdag- tot dinsdagavond. Ware uitputtingsslagen.
Zou ik het nog kunnen, carnaval vieren? Of zal het een beetje zijn zoals Breda. Ik herken het wel maar voel er geen connectie meer mee. Eerlijk gezegd kan ik me moeilijk voorstellen dat ik weer verkleed loop rond te hossen en te dansen, net als vroeger.
Maar goed, beloofd is beloofd! En ik ben ook wel benieuwd of ik nog oude bekenden tegenkom.
Anyway, na Breda, ben ik nog even langs Elma gegaan en hebben we foto's van elkaar gebrand en natuurlijk gekeken en nagenoten. Foto's van Bonaire natuurlijk maar dat hadden jullie natuurlijk al begrepen. Ik kreeg nog een souveniertje van Elma. Lief!
Nog even met de jongens gebeld die net waren geland en als sardientjes in blik in de trein naar huis stonden. Tegelijkertijd chatten we met Eric, de eigenaar van Caribbean Chillout en regel ik alvast onderdak voor mijn vakantie in Maart.
Zo, en nu zal ik tot Maart het woord Bonaire niet meer noemen. Jullie zijn het vast spuugzat!

Morgen crew resource management. De hele dag in de schoolbanken dus. En dat is niks voor een stess. Die wil lekker op pad met de passagiers. Maar ja.......het hoort er nu eenmaal bij.