Dit was een heeeeeeeele leuke stop en ik heb dan ook weer ontzettend veel foto's gemaakt. Zo vaak gaan we natuurlijk niet meer voor een paar daagjes weg dus heb je toch weer een beetje het gevoel dat je een uitje hebt.
Hieronder een heleboel thumbnails.
Als je er op klikt krijg je de grotere versie te zien.
Met een 737-400 van de KLM vertrekken wij richting Zürich. Een prachtige luchthaven. Groot, clean en futuristisch. We worden met een treintje vervoerd naar de douane en bagagebanden.

Taxi Chopin rijdt ons naar ons hotel in Mulhouse. Hotel du Parc. Een jaar of 4 geleden heh ik er al eerder gezeten maar dat was erg kort en ik heb toen weinig van de stad gezien.
Bij aankomst gaan de rooksters bij elkaar zitten en een peukie doen. Een situatie die zich vaker voor zal doen tijdens deze stop.

We brengen allemaal onze koffer naar onze kamer. Ik hang mijn uniform uit en begeef me naar de bar.
Wat een surrealistische sfeer hangt er toch in dit hotel. Zoals je op de foto's kan zien is het een oud gebouw. De sfeer neigt naar de jaren 20/30. Een beetje charleston achtig. Alsof de tijd hier heeft stilgestaan.
Pianist Mario doet zich tegoed aan verschillende drankjes en blijkt meer een entertainer dan een pianist. Hij praat meer dan dat hij speelt. En als hij wil pauzeren drukt hij op de play knop van zijn cassetterecorder en klinkt Bandolero voor de zoveelste keer deze avond door de bar.

In de lift hangen sterk vergeelde foto's van Mario in jongere jaren. Die man moet hier al een eeuwigheid werken.

Per taxi begeven we ons de volgende ochtend naar de luchthaven Mulhouse/Basel, wederom met Chopin.

De luchthaven.

De kust van Kreta en de luchthaven.

's Avonds laat komen we dan aan met onze Belgische passagiers in Brussel. Wat zijn Belgen toch makkelijke mensen. Hele vriendelijke passagiers.

Op de kamer van M. doen we met de hele crew nog een drankje. De cockpit moet 's ochtends vroeg weer naar huis. Wij niet! Wij hoeven pas aan het einde van de middag. Er kan dus nog makkelijk even gestapt worden. Een likje verf op ons gezicht en we kunnen er weer mee door.

We belanden in een supertrendy discotheek. Erg mooi, gave inrichting, leuke muziek.

Maar na een tijdje heb ik dat wel weer gezien en besluiten M. en ik de twee andere dames lekker door te laten feesten en weer richting hotel te gaan.

Maar in de gezellige straatjes van Brussel zien we zoveel gezellige kroegjes. Nog eentje dan?

We ontmoeten een iers gezelschap. Het grote mysterie is voor ons geen mysterie meer. Wij weten nu het antwoord op de grote vraag.

Na zo'n nacht moet er natuurlijk wel uitgeslapen worden. Om 1 uur de volgende dag spreken we af voor een brunch en nog wat kuieren door de prachtige straten van Brussel. Bovendien hebben we een missie. We willen Janneke Pis zien, de vrouwelijke tegenhanger van Manneke Pis.

De grote markt.

Maar dat is nog niet zo gemakkelijk. Manneke Pis kan je hier gewoon niet ontlopen maar Janneke is toch wat moeilijker te vinden.

Yes! Gevonden.

We kunnen nu met een gerust hart terug naar het hotel om onze koffers weer eens in te gaan pakken.

Nog wat foto's maken van het uitzicht van mijn kamer. En dan weer richting luchthaven.

En je zou er depri van worden. Wat een ongezellige grote grijze omgeving is dit. Wij zijn natuurlijk Schiphol gewend en dat is niet heel snel te overtreffen maar deze luchthaven slaat echt alles.
Hier en daar nog wel een verloren kunstwerkje, zoals deze vliegtuig-co-piloot-koe.

Menno & Cynthia, van harte gefeliciteerd met jullie nieuwe woning!

Ik ga zo weg. Hopelijk trekt de regen een beetje weg.
Straks gaan we met, ik denk de City Hopper, naar Zurich en vandaar met de taxi naar Mulhouse.
Morgenmiddag een vluchtje Heraklion doen vandaar uit, eindigend met Belgische passagiers in Brussel. Zondag in de namiddag worden we dan weer netjes naar huis gevlogen.
Dan nog maar één dag werken, wel een driehoek Griekenland maar dan..........heb ik er 7 dagen opzitten en mag ik drie dagen genieten van mijn weekend.
De eerste afspraak om koffie te gaan drinken is alweer gemaakt in de hal van ons gebouw en ik heb nog een heleboel dingen die ik ook wil doen zoals even naar mijn vader, even naar mijn zus, een dagje met mijn moeder spenderen, vriendin Mo bezoeken in Amsterdam, ff bij Hennie koffie drinken, lang broerlief etc., etc.
En dan wil ik ook nog sporten en een dag niets doen. Zou dit allemaal gaan lukken in drie dagen?
Anyway, ik moet vliegen (letterlijk en figuurlijk). Au revoir!

Even op en neer naar Oslo via Rotterdam, weinig over te vertellen. Gewoon een vlucht.
Mooie luchthaven, niet te groot, niet te klein en heel veel glas.



LUCHTHAVEN OSLO

Berlijn, een uurtje vliegen en je bent er. Hoewel we maar 88 passagiers hadden hebben we onze benen onder onze lijven vandaan gerend. Niet omdat de passagiers zo veeleisend waren maar gewoon omdat het nog een hele toer is om de service te halen. En je wilt natuurlijk het liefst alle passagiers een kans geven wat te kopen.
Dan laat je de computer dus maar printen op het toilet terwijl jij snel je crewseat inneemt en verzegel je de laatste trolley wel op de grond.
Puf, puf, we hebben het weer gered en zelfs een complimentenbrief gekregen van een passagier.
En nu ga ik weer snel mijn uniform aantrekken en een Rotterdam-Oslo-Rotterdam doen.
Have fun today!

Wat ben je die regen toch snel zat. Het lijkt wel of de zomer al voorbij is en daar wil ik helemaal nog niet aan. Waarom kunnen we niet gewoon zo'n goede zomer als vorig jaar hebben. Ik wil zon!
Ach ja, je kan niet alles hebben.
Gisteren vluchtje Nice. Echt zo'n vlucht dat je denkt: "Ja, daarom vind ik dit beroep zo leuk". Leuke collega's waarvan één een oudgediende en ééntje was een paar maanden in dienst. Ik had haar ingedeeld als nummer 2 oftewel assistent purser oftewel AP. Dit was voor het eerst voor haar en ze vond het een beetje eng. Nergens voor nodig want ze deed het geweldig.
In de cockpit een captain waar ik al veel vaker mee heb gevlogen. Vrolijke vent. Kortom: "We hadden gewoon lol met zijn allen".
En het wordt misschien een beetje saai maar ook de passagiers waren weer voorbeeldige passagiers. Tuurlijk, er zat er een tussen die chagrijnig was maar ach, op zo'n grote groep mensen kan dat ook niet anders.

De captain wist mij te vertellen dat gisteren (ondertussen eergisteren) het contract met "Bali" getekend was. Ik denk dat veel mensen die dit lezen gaan juichen.
En alsof de duvel er dan mee speelt hadden we op de terugweg een captain met zijn gezin aan boord die ook in Bali zat. Zijn gezin was ook een paar weekjes overgekomen en daar had ik toendertijd een leuk contact mee dus het was een ontzettend gezellig weerzien.

En dan kom je in de crewroom en kom ik mijn grote Bali-vriendin tegen, natuurlijk in gesprek met nog een Bali captain. En oh ja, de oudgediende uit mijn crew waar ik het hier eerder over had is getrouwd met een captain die in de eerste Bali groep zat.

Het was dus gisteren alles Bali wat de klok sloeg. Natuurlijk wil ik er graag weer naar toe maar ik denk dat eerst de mensen die nog niet geweest zijn mogen en dat gun ik ze van harte. Ach wie weet, kan ik even IPB-en (= indien plaats beschikbaar, vliegen tegen gereduceerd tarief, alleen voor airline personeel).

Vanavond even met de taxi naar Rotterdam en van daaruit een vluchtje Berlijn. Terug naar Rotterdam, taxi Amsterdam en dan als de wiedeweerga naar huis om te gaan slapen. Ik heb namelijk wel 12 uur en 40 minuten rust tussen de twee vluchten in. Wil ik nog 8 uur slapen dan heb ik 4 uur en 40 minuten om mijn formulieren en geld te droppen, mijn postvak te legen. Naar huis te rijden, bedje in, opstaan, douchen ontbijten, aankleden en weer weg.
Dan ga ik melden voor een vluchtje Oslo, ook vanuit Rotterdam. Gelukkig zijn het allemaal maar korte vluchtjes.
En na Oslo mag ik eindelijk weer eens mijn koffer pakken voor Brussel en Mullhouse.
Ik hou jullie op de hoogte!

Met mijn commentjes gaat het de goede kant op. Mijn collega blogger Erwin vond het zo zielig voor me dat ik er zo weinig kreeg. Sociaal als hij is vulde hij zo'n beetje in zijn eentje mijn commentjes ruimte op. Ik ging me zelf al impopulair voelen. Maar het tij keert, dames en heren!
Mijn beste vriendin Meriam heeft ook daar in Milaan eindelijk ontdekt hoe ze commentjes moet plaatsen en ik verwacht er een heleboel van haar nu! (hint Meriam)
Lucienne, Wiendeld! Bedankt voor het opkrikken van mijn image.

Dit gaat een blog met heel veel foto's worden. Waarom zoveel foto's? Omdat ik een leuke dag heb gehad en overal Kodakmomenten om me heen zag. Soms kan je gewoon niet stoppen met foto's maken en blijf je bezig.
Enfin, Muiderslot dus. De eerste beste parkeerplaats die we zien rijden we op en parkeren er. Dat is namelijk wat je doet op een parkeerplaats. We volgen de bordjes Muiderslot. Best nog een aardig stukje stiefelen. Maar de wandeling is de moeite waard.



Bovenstaande foto heb ik voor captain Didimon genomen. Weet die in ieder geval Pampus te vinden. ;-)
Eigenlijk wil ik er zelf ook nog een keertje naar toe. Leuk uitje voor de volgende keer.



Via een pad dat ons langs mooie plekjes leidt.......





........en langs de haven, vlak voor het kasteel.......



....bereiken we de tuinen van het kasteel.



Via de ophaalbrug gaan we naar de binnenplaats.



Ergens in de 13e eeuw liep hier dus graaf Floris V rond en werd gevangen gezet in zijn eigen kasteel. Blijkbaar was de goede man nogal betrokken bij het volk en dat koste hem uiteindelijk zijn kop. De edelen in die tijd hadden toch liever een grote afstand tussen de verschillende lagen van de bevolking. In 1296 werd hij door een stel edelen vermoord.



Later, in de gouden eeuw, werd P.C. Hooft aangesteld en in het slot gehuisvest. Ook hij was een man van het volk. Maar ik heb niet goed genoeg opgelet om te weten hoe hij aan zijn einde is gekomen, cultuurbarbaar die ik ben.





Dat maakt dorstig!



Over de muren liep men naar de verschillende vertrekken. Van gangen had men blijkbaar nog nooit gehoord.



Helaas mocht je binnen niet fotograferen. In de zuidvleugel weer wel maar daar was dan ook niet zo ontzettend veel bijzonders te zien.



Als je goed kijkt zie je dat Mo haar hoofd in het harnas is geprojecteerd. Komt helaas op de foto niet goed over. Het was echt heel spookachtig om te zien.



Ik zei de gek.



Ambrozijnbes (of zoiets) die Monique even moest proeven en gelijk weer met een vies gezicht uitspuugde. Later hoorden we dat deze bessen gebruikt werden om kleding te verven en erg giftig zijn. Maar ach.........ze leeft nog!












Foto gemaakt voor mijn zwager René. Hoewel ik niet iets speciaals heb met motoren moet ik zeggen dat ik dit één van de mooiste Harley's vind. René heeft hem in het wit.



Nog even op een terrasje zitten en genieten van de boten die door de sluis komen.



Ik kon het niet laten. Ik vond het zo'n mooie kat!



In Amsterdam/Amstelveen werden we overvallen door een regenbuitje. Binnen no-time stond alles blank.



Raam opengedraaid en even het opspattende water gefotografeerd.



Werd toch een beetje een natte bedoening dus raam maar weer dicht.



Zo, ik ben benieuwd wie het allemaal tot de laatste foto heeft volgehouden. Misschien een beetje saai voor jullie maar ja...............het is mijn blog......lekker puh.

Ik hoorde trouwens op het nieuws dat het noodweer in Muiden ravages heeft veroorzaakt. We waren dus net op tijd weg.

En dan wil ik ook nog even zeuren over Café Ome Ko, waar je voor een uitsmijter met spek 2 euro meer betaalt als je het spek mee laat bakken omdat dat zoveel meer arbeidsintensief is. Moet ik nog uitleggen waarom ik dat belachelijk vind? Als jullie dus in het verder geweldig mooie plaatsje Muiden komen: Niet bij Ome Ko eten of drinken. Ome Ko is stom!

Mijn computer doet het trouwens weer prima. En dat allemaal dankzij Richard Schonk van Schonk Computer Solutions .
Zo, Richard, als je dit leest.............heb ik het nu weer goedgemaakt? Op zijn minst een commentje waard toch? Anders denkt iedereen dat ik alleen maar commentjes van Erwin krijg en die gaat binnenkort naar the States en heeft het dan vast veel te druk voor commentjes.
Dus Ries..........................

If you lost your left arm, your right arm would be left.

Uit pure eenzaamheid
bel ik mezelf op
gelukkig ben ik
in gesprek.

Als ik nu een "applausgeluidje" aan dit stukje toe kon voegen dan zou ik dat doen. Wat een geweldige passagiers hadden wij gisteren. Op de heenweg 100 passagiers waarvan er een heel stel al op teletekst van de vertraging hadden vernomen en nog even lekker zijn gaan slapen. Sommigen woonden zo dichtbij dat ze nog even naar huis konden en anderen hadden 7 uur lang op de luchthaven gebivakkeerd.
Wij hadden ons al schrap gezet en ingesteld op op zijn minst een grommende passagier hier en daar. Maar niets van dat al. Er kwamen 100 vrolijke passagiers binnenstappen. Wat een geluk voor ons.
Terug zouden we 145 passagiers hebben. Sommige van deze passagiers hebben een huis in Alicante of omstreken en hebben het geluk daar nog even te kunnen blijven. De meesten waren echter vakantiegangers die door de touroperator of taxi op de normale tijd naar de luchthaven zijn gebracht.
Het werden uiteindelijk 140 passagiers waarvan er maar 3 (een beetje tot erg) boos waren. Lucky us!
Nou, had ik ook twee geweldig vrolijke collega's bij en hebben wij er alles aan gedaan om het voor de passagiers een beetje aangenaam te maken maar toch..........groot applaus ook voor deze passagiers!

Na landing kreeg ik een sms-je van de bbq gastvrouw dat de avond nog jong was en de borrel klaar stond. Dus snel naar huis, uniform uit, kleren aan en nog even snel een borrel gehaald.

Vandaag wilde ik eigenlijk gaan sporten maar heb lekker uitgeslapen. Misschien morgenavond nog even.
Morgen staat er een cultureel uitstapje op het programma. Muiderslot.
Foto's morgen of overmorgen te bezichtigen.

Ik was netjes op tijd naar bed gegaan. Midden in de nacht gaat mijn wekker..........huh...........wat.....he?.........oh nee, dat is de telefoon.
"Lisette, je vlucht is 6 uur vertraagd, je mag nu om half twaalf intekenen".
Het is 03.13 uur.
Vlug zet ik mijn wekker 6 uur verder, loop naar de keuken om wekker nummer 2 ook 6 uur verder te zetten en ga met een tevreden glimlach weer in bed liggen. 6 uur langer pitten, dat is niet gek zeg!
Maar dan ga je denken. De bbq waar je niet naar toe kan. De passagiers die 6 uur moeten wachten. Zijn ze op tijd op de hoogte gesteld? Hebben ze wat aangeboden gekregen? Zijn ze goed geïnformeerd? Allemaal factoren die het humeur van de passagier danig kunnen beïnvloeden.
Laten we maar hopen op het beste.
Ondertussen is de intekentijd veranderd naar 12.10 uur. Hoogste tijd om te gaan dus.
Jullie horen vanavond/vannacht wel hoe het afgelopen is. Duim voor me!

Vannacht werd ik wakker en was ik misselijk! Dat had vast niks te doen met de zenuwen over het naderend tandartsbezoek. Het feit dat ik niet kon eten van te voren ook niet hoor.
In ieder geval heb ik het nu wel achter de rug en voelt mijn kaak enigszins ontwricht. Ik heb er dan ook meer dan een half uur gezeten en in stilte aardig wat afgevloekt. Wat jammer nou dat ik zo'n aardige tandarts heb. Ik kan hem niet eens lekker haten.
Ik ben er in ieder geval voor een maand of 3 vanaf. Dan moet ik alweer op halfjaarlijkse controle.

Morgen om half 6 melden voor mijn Alicante dus moet eigenlijk een beetje vroeg naar bed.
's Avonds een bbq bij vrienden. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Ze hebben namelijk een hele mooie tuin aan de Rijn. Je hoort het water lekker kabbelen, je ziet boten en bootjes voorbij varen, heel relaxed allemaal.
Ik zal voor het slapen nog even tot de weergoden bidden. Wie weet helpt het wel.

Ik heb maar weinig gevlogen deze week. Dinsdag heb ik een snipperdag ingezet om bij de vergadering van onze vakbond aanwezig te zijn. De gemoederen liepen er hoog op en de CAO is dan ook weggestemd. Jammer van de goeie punten die er in zaten maar één essentieel punt zat toch zo hoog dat de meerderheid tegenstemde.
Vandaag heb ik een purserbeoordelingsgesprek gehad. Ik schijn het zo gek nog niet te doen. Altijd fijn om te horen. Verder heb ik het gesprek wel als positief ervaren. Als purser zijnde is er nooit eens iemand die jouw functioneren met je bespreekt en hoewel het een "papieren" beoordeling is, is het toch wel eens fijn om dit te bespreken.
Morgen zou ik een Alicante hebben maar de tandarts gaat voor. Brrrr.......ik hoor de boor nu al.
Overmorgen nog een Alicante op schema. Eens kijken hoe het weer daar is want hier is het natuurlijk huilen met de pet op.

Volgende week heb ik een vrij druk rooster met 6 indelingen waarvan verschillende taxiritten maar ook vluchtjes met de KLM naar Mullhouse en aan het einde van de rotatie vanuit Brussel naar Amsterdam. Eindelijk weer eens een stopje. Dat is voor mijn gevoel veel te lang geleden en ik kijk er dan ook wel weer naar uit.
Vriendin E. doet op dit moment de tegengestelde rotatie. Ik hoop dat ze het naar haar zin heeft.

Ik heb een virus! Ondanks mijn Norton 2004. Balen dus. Gelukkig ken ik nog iemand die een eigen bedrijfje in computer solutions heeft en die komt vanavond even alles opnieuw installeren voor me zodat alles weer eens lekker schoon is en snel doorloopt. Ik kan hem wel zoenen dat hij zo snel tijd vrij maakt want ik zonder computer...............hmmmmmmmmmm.........geen goed idee.
Dus hierbij als dank even een link naar zijn website. Mocht je hem ooit nodig hebben, dan weet je waar hulp te vinden is.

Hij komt bij je thuis op no pay, no cure basis.
Zo genoeg reclame gemaakt. Ik baal natuurlijk als een stekker. Vanmiddag maar weer even lekker naar de sportschool.
Hopelijk tot morgen.

Zaterdagavond. Scheveningen is vol! En als ik vol zeg, bedoel ik ook vol. Je mag er zelfs niet meer in met de auto. Laat de buurman nou een hele grote bus hebben waar onze 5 fietsen met gemak in passen. Eventjes in een buitenwijkje parkeren en de fietsen uitladen dus. Perfect geregeld weer!
Heerlijk zeg, zo'n stukje fietsen. We zijn erg ingemomen met onszelf. Zeker als we al die mensen zien die al die kilometers nog moeten lopen.
Aangekomen op de boulevard moeten we ons een weg banen door de mensenmassa. Ook de pier is afgeladen vol. We gaan op het strand zitten zoals honderden andere mensen. Erg gezellig allemaal. Om 10 uur begint Nederland en we zijn onder de indruk. Tja, moeilijk om met woorden te omschrijven hoe mooi het was en ook de foto's doen het geen recht. Toch laat ik er hier een paar zien.










Na een ongeveer 12 minuten durende show, een korte plaspauze en China begint om kwart voor elf. Ik was er vast van overtuigd dat het nog grootser en mooier zou worden dan de show van Nederland. Het is tenslotte toch HET land van het vuurwerk maar eerlijk gezegd vond ik Nederland veel beter.
De show van Italië hebben we niet meer afgewacht. Het werd koud en zolang met je kont in het zand zitten blijft niet leuk.

De volgende dag maar weer eens richting Bloemendaal gegaan waar ze op zondag de prijzen voor het parkeren verhogen van 5 naar 7 euro. Vonden we natuurlijk belachelijk maar vooruit dan maar.
Enfin, we betalen, rijden het parkeerterrein op en vinden geen plekje. Wat is dat nou weer? Aan het einde staat een man die ons verwijst naar een volgend parkeerterrein. "Hoe weten ze daar dan dat ik betaald heb?" Volgens die man moeten we een bonnetje hebben gekregen. Niet dus!
Wij weer terugrijden en zien een net vrijgekomen plekje dat wij uiteraard gelijk innemen. Ondertussen komen we er ook achter dat we te weinig geld terug hebben gekregen. We hebben alles bij elkaar 10 euro betaald.
Ach, dat lossen we zo wel even op bij die mevrouw die ons ook vergeten was een kaartje te geven.
Netjes leggen wij het aan haar uit. Naief als wij zijn verwachten we ook een net antwoord terug. Maar nee............een scheldkannonade en een stel vuurspuwende ogen kunnen we krijgen............... Ik probeer nog redelijk te redeneren maar vriendin Mo kan niet zo goed tegen ongerechtigheid en begint aardig terug te keer te gaan. Ze wenst zo niet te woord te worden gestaan. Goh, ik wist niet dat ze zo giftig kon worden.
De vrouw wordt agressiever en agressiever en dan knapt er ook wat bij mij en neem ik het even van Mo over en geef haar een koekje van eigen deeg. Buurmeisje N. en vriendin L. staan er ook enigszins ongelovig bij.
De baas komt erbij en loopt met ons naar de auto want misschien hebben wij wel niet gezien dat ze het bonnetje op mijn dashboard legde.
Ik maak de deur open en zeg hem dat hij wat mij betreft mijn hele auto kan doorzoeken. Nou, dat is niet nodig, vindt hij, maar kijkt toch even snel onder mijn stoel.
We lopen met hem terug en krijgen een bonnetje én 3 euro terug. Nou, dat is dan wel weer fideel van hem.
Later op het strand rekenen we het nog eens na en blijken we wel genoeg terug te hebben gekregen. Ha,ha, we liggen in een stuip maar zijn ook enigszins beschaamd. Desondanks zijn we niet van plan het terug te geven. Moet dat mens maar niet gelijk als een furie ons te lijf gaan. Lekker puh!

Ik zou nog over de vlucht van gisteren schrijven. Aangezien ik erg weinig tijd heb laat ik de foto's maar voor zich spreken.
Vliegveld Eindhoven, rond het middaguur:



Vliegveld Bodrum, rond het avonduur:





Where would you rather be?

Bart, bedankt voor de tip. Ik heb deze foto's gehost bij imageshack. Als je ze nou niet kan zien is het natuurlijk jouw schuld!

Zo, het heeft me even een paar uurtjes gekost maar er staan geen "verboden" foto's meer op mijn blog.
Hier en daar al "het verboden woord" verwijderd maar ik moet het nog eens allemaal nauwkeurig doornemen. Ik geloof dat Blogspot een search optie heeft, dus dat zou de boel wat vergemakkelijken maar ik ga nu eerst even zorgen dat ik vanavond met de buurman mee naar Scheveningen kan. We parkeren ergens buiten Scheveningen en fietsen dan verder.
In Scheveningen ontmoeten we Mo en gaan we hopelijk, als het weer meewerkt, genieten van het vuurwerk. Van de week zijn landen zoals Duitsland en Zweden al aan de beurt geweest. Nu dus de beurt aan China. Je zou er wat van verwachten met zo'n achtergrond. Ik hoop dat ze het waarmaken maar dat horen jullie nog wel.
Buurvrouw gaat nu even afspraak met Buurman vastleggen.

We hadden het al zo vaak tegen elkaar gezegd, Mo en ik, we moeten weer eens naar de Ikea. Afgelopen maandag was het dan eindelijk zover. Mijn ultieme "dagje uit bestemming" werd weer aangedaan.
Dit keer mijn hand echt heel goed op mijn portomonee gehouden want ik heb deze maand ook al een nieuwe camera aangeschaft, waar ik overigens wel superblij mee ben.
In het restaurant afgesproken waar we ff lekker konden bijkletsen onder het genot van een colaatje en een kopje koffie.
Daarna hebben we de kelder onveilig gemaakt. De kelder is het leukste, daar heb je de hebbedingetjes. En ook de kinderafdeling. Je zou weer even kind willen zijn. Dan kan je tenminste ongeneerd een sterrenhemel over je bed heen spannen of heerlijk kasteelvrouwe spelen in een mooie tent in de vorm van een kasteel. Het mooiste is dat je eerst door een tunnel moet kruipen voordat je in je tentje annex kasteel bent. Zoals altijd bij de Ikea ben ik weer reuze in mijn nopjes. Met veel moeite de hand op de knip gelaten en de schade bij de kassa viel reuze mee.
We konden ons nog wel een hete hond met een lichte cola permiteren.

Woensdag zijn mijn ouders langsgeweest en eindelijk is mijn nieuwe wasmachine netjes aangesloten. Uit de nieuwe wasbak zijn bijna alle lekken weg. Behalve eentje...............wordt vervolgd.

Gisteren Madrid gedaan en vandaag een ontzettend gezellig Bodrum. Morgen meer daarover.
Ga nu mijn nestje opzoeken.

Okay, ik heb mijn besluit genomen. Ik ga nog wel door met dit blog maar alleen nog maar met persoonlijke zaken. Dus geen luchtvaart meer.
Anders dan andere bloggers ben ik niet uitgenodigd voor een gesprek maar heb uiteraard wel vernomen dat deze gesprekken hebben plaatsgevonden.
De interpretatie van de regels die gesteld zijn over een blog liggen ook nogal uiteen.
Ik heb nogal wat reacties gekregen. Sommige erg goed bedoeld, sommige betuttelend.
Anyway, ik kan maar op één manier over mijn baan schrijven en dat is met erg groot enthousiasme. Ik heb altijd alleen maar goede bedoelingen gehad. Ik vind dat mijn collega's en ik heel trots mogen zijn op het produkt dat we neerzetten en dacht eigenlijk dat de verschillende blogs hier een (nog) grotere saamhorigheid zouden realiseren.
Ik heb geen zin om censuur op mezelf te moeten gaan toepassen. Ik doe het goed of ik doe het niet.

Vanaf nu dus alleen nog maar zaken over mijn privéleven. Voor velen voor jullie zal dat erg saai zijn om te lezen. Waarschijnlijk blijft alleen mijn moeder dit log nog lezen maar ach...............wie schrijft die blijft.

Zoals jullie al weten heb ik gisteren bewilligd en een vluchtje gedaan. Allereerst gingen we met de taxi naar Rotterdam Airport.

De security in Rotterdam is net een tikje grondiger als die in Amsterdam. Een body check daar is echt een genante vertoning. Ze hebben hiervoor zo'n heel mooi hokje staan, met een gordijntje ervoor. Maar die gebruiken ze op één of andere manier liever niet. De laatste keer dat ik "afging" nadat ik door het poortje ging heb ik ook vriendelijk verzocht om daar deze keer wel gebruik van te maken. Er wordt toch al zo naar je gekeken in uniform.
Hieronder een foto, net voordat we door security gaan.

De kist was nog niet binnen. Even wachten dus. Gelukkig duurde het niet te lang.

Schoonmaak, catering en afhandeling op Rotterdam zijn zo doortastend en snel. Echt perfect. Wat weer een geluk voor ons was. De omdraaitijd was ook deze keer een beetje kort, 40 minuten. Maar door de Rotterdamse werklust stonden wij piekfijn op tijd klaar.
De afhandeling had als eerste een UM-metje aan boord gebracht. UM betekent Unaccompanied Minor. Een jong iemand die alleen reist dus en die we een beetje extra in de gaten houden en die ook op de plaats van bestemming, Girona, Spanje, in dit geval door de afhandeling begeleid wordt.
Soms krijg je een beetje medelijden met deze kinderen. Zie je aan die toetjes dat ze het stiekem best een beetje eng vinden. We doen dan echt alles om deze kinderen op hun gemak te stellen.
Soms ook zijn het kinderen van een bepaalde komaf (ik zeg niet rijk, want ook rijkdom wordt vaak gefaked) en totaal niet onder de indruk van het alleen vliegen.
Ik kan me hier nog een heel erg voorbeeld van herinneren. Ik was nog geen purser en gaf een UM-metje een kleurboekje. Wat zei het kind? "Heb je niks anders? Hier heb ik er nu onderhand al 10 van". Te erg toch?
Gelukkig zijn de meesten hartstikke leuk hoor. Onze UM van gisteren was een ontzettend leuk grietje. Niet bang om alleen te vliegen en eigenwijs op een leuke manier. Baseball petje op, lekker stoer.
Naast haar kwamen twee jongens te zitten die met hun ouders reisden. Net ietsjes ouder als onze UM.
Eén van de twee jongens vond haar wel erg leuk. Het werd een vrolijke boel daar, helemaal toen steward Mark zich er ook nog eens mee ging bemoeien.
Onze UM vond de aandacht wel leuk maar was er toch niet voor in om emailadressen uit te delen en gelijk heeft deze slimme meid natuurlijk! Nooit te happig zijn.
Bij het uitstappen zei ik tegen de jonge casanova dat het toch wel jammer was dat het niks geworden was.
"Huh" zei hij "was toch niks voor mij hoor, veel te jong."

En voordat we het wisten gingen we weer met een kist vol passagiers richting Rotterdam Airport. Dat was even aanpoten om alles net op tijd te halen maar zoals altijd lukte het ook deze keer weer. Aangekomen op Rotterdam namen we afscheid van de cockpit die nog een Stansted ging doen met een andere cabinecrew.
In de taxi naar Schiphol hebben we gezamenlijk nog even alle geldzaken, formulieren en rapporten afgewerkt zodat we zo snel mogelijk naar huis konden en nog even konden genieten van een zwoele avond.

Zo, bij deze heb ik jullie op de hoogte gesteld van het retegoede feest dat er zit aan te komen.
Leuk om te weten is dat de billen toebehoren aan 3 van onze cabinecollega's. Enig idee van wie? Druk op comment en laat het me weten.
Vanavond zal ik nog wat foto's plaatsen van mijn vlucht gisteren maar ik ga nu nog even snel genieten van de laatste zonnestralen.

Ik ben bang dat dit een saai blog gaat worden. Ik ben niet naar de gayparade gegaan. Geen zin. Mijn hoogste doel vandaag is het opruimen van mijn slaapkamerkastje en boodschappen doen.
Morgen weer eens vliegen. Ik hoor je denken, je had toch nog vakantie. Ja, klopt! Crewco belde of ik wilde bewilligen. Ik krijg 200% tijd inclusief rusttijd teruggeboekt op mijn eerstvolgende rooster. Dat houdt in: superlangweekend. Lijkt me ook wel lekker. Een minivakantie na mijn vakantie. Misschien kunnen we dan wel naar Dortmund.
Bovendien had ik wel weer eens zin in een vluchtje, zolang het maar niet 's ochtends onmogelijk vroeg is.


Ik mocht zelf kiezen dus dat kwam mooi uit. Even naar Girona, via Rotterdam Airport.
Nou, ik ga weer verder met mijn kastje, wie weet wat ik allemaal nog voor leuks vind.

Gisteren (het is net middernacht geweest)zijn we op de valreep toch nog even naar Flower Valley gereden. Mijn hoofdpijn was verdwenen. De zon verborg zich echter een groot deel van de tijd achter de wolken.
Maar volgens mijn reisgenoot en rasoptimist Mo wordt je dan ook nog bruin. Stug blijven liggen dus. Ook als het koud wordt, ook als je ligt te rillen en ook als je gaat klappertanden. Nou ja, volgens de parkeermeter zaten we ergens tussen de 2 en 3 uur. Ach,je bent weer even van de straat.

Vanwege een aanhoudende ontzettende hoofdpijn heb ik mijn blog even een dag of 2 gelaten voor wat het is.
Ik moet dus even terug naar de meidenavond met het bezoek van onze nummeroloog/paragnost.
Ik zou één of twee eters hebben maar uiteindelijk werden dat er vijf. Dat werd dus delen. Snel nog een lekkere salade erbij gemaakt zodat er wat meer te delen viel en gelukkig had Mo een grote doos Festinis meegenomen dus het dessert was ook al geen probleem.
De rest van de avond was erg geslaagd en zette zich onder het genot van een roseetje, ook na het vertrek van onze paragnost door. Ik lag ergens tijdens de ochtend op bed.
Het geplande Bloemendaal bezoekje ging dus niet door vanwege de hoofdpijn. Gisteren voelde ik me weer stukken beter en werd er een bezoekje Dortmund gepland. Daar zit namelijk een griekse vriend c.q. ex collega van Mo die voor Easy Jet werkt. Bovendien heb je daar ook een concentratiekamp dat je kan bezoeken. Natuurlijk niet de meest opwekkende toeristische trekpleister die je je kan bedenken maar desondanks toch iets wat ik graag nog wel eens wil bezoeken. Het is toch een stukje geschiedenis.
Enfin, dat gaat dus niet door maar we blijven altijd welkom zei hij. En wat in het vat zit verzuurt niet.
Morgen gaan we naar de gay parade. Ben ik ook nog nooit geweest en ik denk dat ik daar vast nog wel een heleboel leuke foto's kan maken.

Ze staan er op! De foto's van het feest. Klik op bovenstaande banner om op de site te komen.

Net weer heerlijk gestept. Het was de laatste les van de basiscursus maar ik heb besloten hem nog een keer te gaan volgen. Lisette is geen natuurtalent. Maar ik vind het desondanks wel heel leuk om te doen, dus ik hou vol!

Ik was eigenlijk als een razende roelie mijn huisje op aan het ruimen want morgenmiddag komen vriendinnen Mo en Elma langs. 's Avonds een meidenavond hier bij mij in huis met een heuse nummeroloog/paragnost. Spannend!
Maar al dat opruimen is zo vermoeiend. Dacht dus eventjes een pauze te nemen met een kopje thee en een weblogje.
Resulterend in bovenstaand verhaal.

En nu gaat deze Razende Roelie verder met haar grootste hobby...........opruimen.

Vanochtend voor het eerst naar de zwarte markt in Beverwijk geweest. Ik had geen idee dat het zo groot was. Ik keek mijn ogen uit.
Een computerhal, een factory-outlet, een oosterse hal en uiteindelijk nog de zwarte markt zelf en weet ik veel wat voor hallen nog meer. In ieder geval teveel om allemaal op één dag te bekijken.
Veel make-up ingeslagen, Lipfinity, Bourjois, etc. Dat scheelt soms meer dan de helft. De mascara die wij aan boord verkopen voor een euro of 11 is daar 6 euro, even ter vergelijking.
De oosterse hal deed me terug denken aan de Istanbul stop die wij jaren geleden hadden. Er hing daar precies dezelfde sfeer als in de bazaar daar.
Waar zijn die goede tijden gebleven? Zucht....................

Op de terugweg even mijn postvak geleegd en vakantieaanvraag gedaan. Oeps, dat moest vóór 1 augustus.
Ik denk dat er heel wat mensen een voor hun minder leuk bericht in hun postvak aantreffen. Het rookverbod gaat nu ook tijdens omdraaitijd gelden.
Ik hoor al een paar mensen vloeken. Of in ieder geval zuchten. Als ex-roker zit ik er zelf niet mee maar ik weet nog wel hoe chagrijnig ik er van kon worden als er geen tijd was om te roken tijdens het omdraaiproces.
Wel erg netjes van onze baas dat de Allen Car cursus wordt aangeboden. Ik ben erg benieuwd hoeveel mensen daar gebruik van gaan maken.
Ik ben zelf ooit 5 jaar geleden gestopt met behulp van zijn boek.

Zo, de voorkant van mijn huisje zit in de verf. Een klus die ik vorig jaar al aan had willen pakken. Ondanks een wit vlekje op de muur hier en daar ben ik best trots op mezelf. Morgen nog een tweede laagje en dan is het echt klaar. Dan is de achterkant van mijn huisje aan de beurt maar daar moet ik nog even niet aan denken.
Deze huiseigenaar is moe en gaat naar haar bedje.