Arjan van der Velden wordt al sinds 10 december vermist. Dit las ik op het weblog van Didimon. Hij werkt in Alphen aan den Rijn, mijn woonplaats. Arjan is een vliegtuigspotter en woont in Zoeterwoude.
Er vanuit gaande dat alle kleine beetjes helpen vraag ik jullie om ook even op de website die zijn broer heeft gemaakt te kijken. KLIK HIER om er naar toe te gaan.

En terwijl het overgrote deel van Nederland zich tegoed deed aan de kerstdis werd Azie overvallen door een zeebeving. Een ramp van onwijs grote omvang. Onbegrijpelijk! Kippevel! Wat een raar jaar is 2004 toch geweest. Is dit de afsluiting van alle rampen die dit jaar gebeurd zijn? De grand finale? Madrid, Theo van Gogh, de moord op een leraar............het zou er allemaal bijna bij verbleken.

Als eerste dacht ik aan de crew in Bali. Bali werd (gelukkig) niet vermeld op het journaal maar je vraagt toch af hoe ver het gereikt heeft. Een sms-je naar een collega bracht opheldering. Bali was okay volgens Operations. Pffffff. Gelukkig zeg!

Een vriendin van me werkt sinds kort bij Holland Exel en zou vandaag naar Goa vliegen. Het wordt nu Colombo waar ze slachtoffers ophalen en vervolgens doorvliegen naar Goa waar ze worden afgelost door een nieuwe crew. Het is haar verder nog onduidelijk wat er allemaal gaat gebeuren. Wel heeft ze een extra koffer met kleren en andere zaken die kunnen helpen meegenomen. Misschien een druppel op een gloeiende plaat maar ik vind het zo gigantisch lief van haar.

Kerst in bed! De dagen zijn eigenlijk een beetje aan me voorbij gegaan. Veel telefoontjes van familie en sms-jes van vrienden. Waarschijnlijk vonden ze het zielig dat ik alleen op bed lag met kerst maar eerlijk gezegd kon het me niet minder schelen. Langzaam aan gaat het beter maar natuurlijk lang zo snel niet als ik zou willen. De arts had 10 dagen voorspeld dus hou ik daar maar een beetje aan vast.
Veel spannends heb ik op dit blog dus niet te melden maar gelukkig heb ik mijn foto's van mijn laatste vlucht Barcelona nog.
Toen ik aan boord kwam zag ik dat er een kist van Finnair naast ons stond. Op mijn stopje Lapland heb ik er daar nog nogal wat van gezien. Toen ik naar achteren liep zag ik overal in het gangpad sterren liggen die wij bij de engelse kindertjes op hun gezicht en in hun haar geplakt hadden. Het was de kist waarmee we naar Finland zijn geweest! Wat een toeval.
De Finnair kist werd gede-iced. Tijd voor wat foto's.




Ik heb het al zo vaak gezien maar het blijft mooi. Volgens Wiendeld (Groningen) heb je 's avonds wel even een lekkere douche nodig.

Hieronder nog twee foto's van de nadering op Barcelona.

Het is even geleden dat ik hier wat van me heb laten horen maar de afgelopen dagen heb ik dan ook doodziek op bed gelegen. Ik wist niet dat je van een keelontsteking zo ziek kon zijn.
De assistente van mijn huisarts blijkbaar ook niet want die raadde me paracetamol aan. Dit na het doornemen van een duidelijk opgelezen vragenlijst.
"Goh", dacht ik nog, "zou zo iets echt werken?"
Weten jullie wat haar conclusie was?
"Keelpijn kan wel 7 dagen duren" Echt waar, ze las het zo voor, geen enkele intonatie what so ever, ze probeerde niet eens te verbloemen dat ze het oplas.
Met veel moeite probeer ik tot haar door te dringen en uit te leggen dat het al even duurt en dat het het niveau van gewone keelpijn allang voorbij is, dat mijn oren en nek ook al pijn doen en dat mijn nek dik is en dat ik het niet lang meer trek. Daarop neemt ze contact op met de huisarts en belt me terug."
Paracetamol is weer haar advies. "En als het nu keelontsteking is?" vraag ik haar. Je raadt het al ............. paracetamol.
Toen is Lisette heeeeeeeeeeel erg boos geworden. Lisette heeft pijn. Lisette is moe. Don't mess with me now.
Okay, dan zal de dokter nog wel terugbellen. En ook die adviseerde................juist ja........paracetamol. Als ik vrijdag nog zo'n hoge koorts had (39 graden!) dan moest ik maar eens langskomen.
Nou had ik al een hele nacht niet geslapen van de pijn en als ik al wel even in slaap viel dan ging ik snurken van de bijkomende verkoudheid en werd ik er zelf wakker van. Ik was niet happy.
Tegen de avond zag ik het echt niet meer zitten en ben door de bovenbuurjongen (een goede buur is beter..................) naar de huisartsenpost in het ziekenhuis gereden.
Mijn keel was inmiddels zo dik dat ik zelfs raar praatte. Ik volstond dan ook maar met te zeggen dat ik keelpijn had. Op mijn pijnlijke tong legde hij een houten spatel (kon ik in ieder geval niet op zijn duim bijten) en keek heel bedenkelijk.
"Natuurlijk heb je pijn, dat is een hele dikke en vieze keelontsteking."
Wat een opluchting, iemand nam me serieus. Kuurtje gekregen en weer een pijnlijke slapeloze nacht in. 's Ochtends kwam mijn moeder om voor me te zorgen. Wat een lieverd toch!
En na een derde slapeloze nacht stond ik om een uur of 5 's ochtends onder de douche omdat ik per ongeluk sap over mezelf had heen gegooid.
En toen ben ik eindelijk in slaap gevallen door alle pijn en snurkgeluiden heen heb ik een paar uur geslapen. Ik voelde me gelijk een stuk beter.
Alles is nog dik en enigszins pijnlijk maar wel houdbaar en ik ben ook voorzichtig weer wat gaan eten want dat had ik ook al een dag of drie niet gekund. Helaas heb ik er geen geld voor Dafur mee kunnen inzamelen.
De kerst zal ik dus op bed doorbrengen maar dat boeit me eigenlijk niet zo. Eigenlijk had ik 1e kerstdag moeten werken. Wel rot voor de collega die nu opgeroepen wordt maar ja..........
En nu ga ik even mijn laatste tablet van de dag innemen en weer lekker slapen. Slapen is genezing. Toch?
En oh ja............iedereen een geweldig goed kerstfeest toegewenst.

SMS die ik vanmiddag uit Rovaniemi ontving:
Af en toe sneeuw, meestal regen. De kerstman was echte helemaal super! Morgen op de sneeuwscooter naar de huskys.
Klinkt goed!

Morgen, net als vandaag, een vluchtje Barcelona en dan kan mijn weekend beginnen. Heb al een hele leuke afspraak.....................bij de tandarts! Yeach!

Kreeg een sms-je uit Rovaniemi. De crews zitten nu in een beter hotel. Het regende er maar morgen zou het kouder worden.

FOTOVERSLAG
Vervolg op Rovaniemi:
Eigenlijk wilden we de volgende dag op de sneeuwscooter gaan toeren maar deze bleken op de drukke zaterdag heel moeilijk te bemachtigen. Dus zijn we maar in een taxi gestapt om ons richting de skislopes te laten rijden.


De skischool had als waakhond de meest lieve husky ooit. Maria en ik waren weer eens verliefd.


Rare ervaring, in het donker skiën, vooral als het gewoon middag is.




Alhoewel ik een beetje gek werd van het feit dat het steeds donker was had ik deze ervaring niet willen missen.


Met dezelfde passagiers als op de heenweg gingen we terug naar Bristol. Eerst moesten de vleugels gede-iced worden.
Vervolgens brachten we de kist leeg naar Bournemouth zodat hij klaar stond voor onze collega's die de volgende dag ook weer engelse kindertjes naar Santa Claus zouden vliegen.


De taxi bracht ons naar dit hotel. Ziet er sjiek uit en was het ook wel, vooral gezien de prijzen maar toch ook weer een beetje vergane glorie.


Uitzicht vanuit mijn hotelkamer. Not bad at all!


Impressies van het kustdorpje Bournemouth. Zo lekker engels!






Grandma Jetta was er ook! Met haar vriendinnen. Kennen jullie die man die bij veel politici op de foto opduikt. Zo iemand hadden wij ook bij ons deze stop!




Maria en ik voelde ons wel bekocht toen we zagen dat je hier gewoon voor niks met Santa op de foto kon. En zoals je ziet is dit echt wel de echte.


Niks niet verkleed. Gewoon de echte Santa!




Voor surfen leek het me een beetje erg koud maar Maria had 's ochtends wel jet ski's gezien. Ze wilde nog gaan klagen bij de receptie dat het uitzicht verstoord werd.


Eén van de personeelsleden vertelde ons nog heel trots dat de queen mom in dit hotel heeft gelogeerd.


Maria en ik gingen op verkenning in dit hotel dat al ergens eind 19e eeuw gebouwd is.


En vonden de perfecte locatie voor ons volgende kerstfeest. We hebben het alvast geboekt.


Wachten in de lobby op de taxi die ons naar Heathrow zou brengen. Vandaar zouden we een KLM vlucht naar huis nemen.


Zouden we............we werden afgezet bij terminal 2. Alleen bleken we in terminal 4 te moeten zijn, dat werd rennen naar de ondergrondse die ons naar terminal 4 bracht. Helaas, check-in closed.
Hier zitten we dan ook te wachten op de bus naar Stansted.


In Stansted bij de incheckbalie wachten. Er waren genoeg no-shows en wij konden nog mee.


Jammer, we hadden nog wel een nachtje in Londen willen blijven.

Ik had me er al bij neergelegd dat ik met oudjaar om 23.35 land. Leuk is het niet maar it comes with the job. Bovendien had ik vorig jaar wel erg veel mazzel en had zowel met kerst als met oud en nieuw vakantie.
Dit jaar moet ik er dus weer aan geloven. Ik zag al doemscenario's van een lege crewroom met hier en daar een depressieve purser of c.a. want je zal maar moeten werken op deze dag.
Vanochtend kreeg ik een sms-je van een collega die gehoord had dat ik ook om half twaalf landde en dat we nog wel even gaan bubbelen. Ineens heb je er dan weer een goed gevoel over. Wat kan ik nog meer doen om het gezellig te maken? Happy Newyear hoedjes halen, Jip en Janneke bubbels...........kortom, het komt wel goed!

Het stopje begon leuk maar rustig. Eerst leeg naar Bristol en vervolgens een vliegtuig vol opgewonden kinderen naar Rovaniemi, Finland gebracht.
Daarna leeg terug naar Bristol.
De volgende ochtend weer een vliegtuig vol blije kinderen die Father Christmas gingen opzoeken.
Ik had toevallig glitters en sterren meegenomen en we hebben onze creativiteit losgelaten op de kinderen die dit helemaal top vonden. Ze mochten zingen en moppen vertellen door de p.a. Ik weet bijna zeker dat ze zich deze vlucht nog lang zullen herinneren. Wij trouwens ook.
Wat een onwijs leuke kinderen waren het. Als je 10 nederlandse kinderen aan boord hebt heb je je handen vol. Deze kinderen waren zo netjes en beschaafd dat je ze wel kon zoenen. Zo gingen ze netjes in de rij staan om door ons geglitterschminkt te worden of een leuk kerstliedje te zingen.
Please en thank you is ze met de paplepel ingegoten. 86 kinderen en toch (een soort van) rust aan boord. Dat zal menig collega niet kunnen geloven maar ik vertel je.............het kan!
In Rovaniemi kwamen we in een verschrikkelijk slecht hotel terecht dat de naam hotel in onze ogen eigenlijk niet mag dragen. Maar we besloten er het beste van te maken en zijn na een (fris)drankje gedaan te hebben met een andere crew richting Santa Claus village getogen.


Daar zijn Maria en ik met Santa op de foto gegaan en hebben we bijna allemaal een kaartje verstuurd op het postkantoor van Santa met een speciaal Santa postzegel, we zijn van de sneeuwijsbaan afgegleden en hebben een foto van onszelf gemaakt op de poolcirkel.
Dikke pret daar dus.


Vervolgens afgegleden naar een pub in het centrum van Rovaniemi.


Waar we géén Pictionary hebben gespeeld!


Ik en A. gingen als eerste terug naar het hotel en de rest heeft het nog een paar uurtjes langer volgehouden.
Wat we de volgende dag gedaan hebben vertel ik later. Ik ga nu mijn bedje opzoeken.

Droomreis naar kerstman wordt drama
Hennie attendeerde me op dit artikel. Kinderen die vanuit engeland met het vliegtuig naar de kerstman gaan en onverrichterzake terug moeten keren om hun vlucht op tijd te halen. Hoe zielig! Ik hoop dat het ondertussen beter geregeld is en onze passagiertjes meer geluk hebben.

Drama
Drama, drama, drama. Het schijnt giga koud te zijn in Rovaniemi, waar we toch wel 30 uur verblijven en dus blijkbaar hele leuke dingen kunnen doen zoals sneeuwscooteren, de kerstman bezoeken (die woont daar!) enz, enz.
Maar om buiten te overleven moet je wel voorzien zijn van thermo ondergoed, hele warme ski-like kleding, snowboots etc. Laat ik dat nu allemaal niet hebben. M. en ik hebben al telefonisch contact om de 5 minuten. Zij heeft hetzelfde probleem. Verdorie!
Ga ff snel bij de Bristol kijken of ze er nog wat goedkoops hebben.

Op stop
Overmorgen ga ik lekker toch op stop. Vanmiddag liep ik op mijn gemakkie in Den Haag en wordt ik gebeld op mijn mobiel. Vier dagen Engeland en Finland (Rovanemie ofzo). Daar waar de kerstman woont.
Morgen nog een standby en daarna koffer inpakken. Jippie!

Vergeet ik helemaal te vertellen dat ik voor het eerst van mijn leven lol heb gehad bij de tandarts. Ik heb me werkelijk moeten verbijten om niet de slappe lach te krijgen.
Ik had allemaal vieze smaakjes in mijn mond en wilde nog snel even slikken maar voordat ik er erg in had stopte de tandarts zijn hand in mijn mond. Net toen ik hem dicht deed. Beet ik gewoon keihard in zijn duim.
"Au"
Ik natuurlijk van: "sorry, sorry, sorry". Hij keek echt een beetje beduusd.
Terwijl ik daar lig met mijn mond open en de tandarts flink aan het boren is krijg ik er bijna de slappe lach van. Het heeft me echt heel veel moeite gekost om die te onderdrukken. Heel hard aan iets anders liggen denken. Het idee dat het natuurlijk hartstikke stom is als je bij de tandarts de slappe lach krijgt terwijl die man heel serieus jouw kies aan het afslijpen is maakte het alleen nog maar erger.

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om te "schrijven" (typen is eigenlijke een beter woord maar bekt niet lekker). Ik ben echt wel een beetje uit mijn hum.
Ik ben al een tijdje verkouden, zoals wel meer mensen in mijn omgeving. Bij mijn laatste vlucht (Berlijn) kreeg ik er nogal last van. Tijdens de vlucht gingen de holtes boven mijn ogen pijn doen, mijn oren deden pijn bij de daling etc.
Toch wilde ik me niet ziek melden omdat ik bang was van mijn Egypte stop afgehaald te worden. Maar ja.........soms kan je niet anders.
Ik heb nog gesmeekt om vrije dagen maar dat ging niet. Gisteravond heb ik me beter gemeld en was er al iemand anders op deze stop gezet! Flink balen dus..........en dan druk ik me nog netjes uit.
Nu heb ik in plaats van een stop van 9 tot en met 13 december van 8 tot en met 13 december standby van 10 tot 18 uur. Lekker is dat!
Als ik dit soort dingen aan mijn zus vertel trekt ze een wenkbrauw op en kijkt ongelovig. Dan snapt ze echt niet waarom ik dit werk in godesnaam blijf doen. Tja.......omdat het een verslavende baan is. En er zijn ergere verslavingen. Met deze verdien je tenminste je brood nog en heb je het tijdens je werk erg naar je zin. Het kan slechter!
Maar het is waar. Het gaat allemaal erg star en moeizaam als wij als vliegend personeel wat willen. Meedenken.................mmmmmmmmmmm......misschien wel de individuele collega maar het systeem werkt niet erg mee.
Nou maar hopen dat ze mijn standby's op gaan vullen met een leuk stopje. Ik vind dat ik dat na zo'n zwaar seizoen wel verdiend heb.
Er gaan een heleboel stopjes Lapland! Duim voor me!

's Avonds
Vanmiddag een uur bij de tandarts gelegen. Ik heb nu zo'n mooie zilverkleurige noodkroon. Gelukkig helemaal achterin mijn mond.
Tandarts ergerde zich aan zijn nieuwe assistente. Zij werd er nerveus van maar gaf niet op en bleef proberen. Ze bleef me toespreken. "U doet het goed hoor". Huh? Wat doe ik goed? Ik lig met mijn mond open op een tandartsstoel en kan geen kant op. Ik hoop dat de tandarts het goed doet.
Nog twee weken en dan komt de echte kroon!

Een zwarte Piet die een rokje uit het rek haalt en voorhoudt! Je ziet wat rare dingen.
Vandaag via Rotterdam op en neer naar Berlijn geweest. Lekker kort vluchtje maar wel even doorwerken hoor. Hoe korter de vlucht hoe sneller je dat gangpad door moet. Puf, puf........allemaal maar weer net gehaald.
Berlijn was grijs, koud en triestig maar volgens een enthousiaste ipb-ster helemaal te gek. Volgens haar kun je er onwijs shoppen. Te zien aan het aantal papieren en plastic tassen vol aankopen is haar dat aardig gelukt.

Grrrrrrr........alsof december nog niet duur genoeg is. Krijg ik een bekeuring binnen van de administratieve eenheid van Politie Haaglanden, Unit Intake-Bek afh.
Misschien moeten ze eerst een duidelijkere bewegwijzering maken zodat je je niet helemaal rot hoeft te zoeken en dus moet gaan haasten om op tijd op je afspraak te komen.
Ach........kan ik in ieder geval even lekker lopen zeuren.

Over een uur moet ik op de sportschool zijn. Eigenlijk helemaal geen zin maar ik heb nu eenmaal afgesproken met A. om 13 uur. Gister na de kaderdag heb ik me ook al in het zweet gewerkt op dezelfde sportschool maar vooruit maar weer Harzing. Is goed voor je.
Om 15 uur hebben we de zonnebank besproken en dat lijkt me op dit moment het meest aanlokkelijk. Ik heb een loopneus en een beetje keelpijn en dichte oren. Ik ga vandaag in stand langzaam heb ik me voorgenomen.



De kaderdag was best leuk maar ook niet zo leerzaam als ik hoopte dat het zou zijn. Ik heb wel wat geleerd hoor. De Ik-methode bijvoorbeeld. Gedrag, gevoel en gevolg benoemen in die volgorde. En daarna natuurlijk de mening vragen van degene die je aanspreekt. Een heleboel van dit soort methodes blijk je in de praktijk al (gedeeltelijk) te gebruiken. Het kan nooit kwaad echter om je hier van bewust te zijn en het te perfectioneren. Ik vind het altijd wel leuk om hier een beetje mee te spelen.

Verder is onze rol als leidinggevende in het commerciële proces aan bod gekomen. Het draaiboek had ik zelf al een beetje in mijn hoofd zitten. Ik zat er niet ver naast.

Later op de avond:
A. is de stoerste vrouw van Alphen aan den Rijn (selfproclaimed). Ze had nog meer keelpijn dan ik en zelfs hoofdpijn en desondanks kwam ze toch opdagen. We moesten onszelf aardig wat moed in moesten spreken maar raakten gaandeweg toch enthousiast en hebben ons flink in het zweet gewerkt.
Morgen moet ik echt op Sinterklaascadeautjesjacht, heel veel boodschappen inslaan. Mijn huisje opruimen en strijken, en , en, en................. pffffff....ik ga naar bed.

Vandaag even voor gaan proeven in Sharm el Sheikh (Sjarm el Sjeig). Heel toevallig vloog ik vandaag met A. die ook op de stop zit. We zaten ons dus al helemaal te verkneukelen.
Niemand werd ziek vandaag. Hoewel veel passagiers wel ter plekke ziek waren geweest.
Ik ga nu snel mijn bedje opzoeken. Ik word morgenmiddag in Brabant verwacht ter ere van de verjaardag van Sinterklaas. Een beetje vroeg, dat wel, maar we zijn allang blij dat de hele familie op één dag kan.

En ja hoor........het was krabben gisterochtend. Maar ik heb echt de meest geweldige auto gekocht. Na een minuut of 2 de aanblazer op hoog te hebben gezet hoef je de voorruit alleen nog maar schoon te vegen en de twee zijruiten grotendeels ook. De achterruit heeft natuurlijk een geweldige achterruitverwarming en ontdoet zichzelf helemaal van ijs.
En joepie de poepie. Als je gaat rijden blijft de binnenkant gewoon schoon. Ik kan gewoon vrij uit ademen zonder dat de binnenkant beslagen raakt.
I love my new car!

Luxor en Hurgada. Het blijft een draak van een vlucht maar als je leuke collega's en niet te vergeten vriendje Gerben bij hebt dan is het eigenlijk best leuk allemaal.
Als je dan met het uitstappen passagiers hebt die je een hand geven dan weet je dat je het goed gedaan hebt en je je target bereikt hebt.

Over handjes geven gesproken:



Overigens hebben we altijd wel de neiging om een beetje teveel van het goede mee te nemen op zo'n lange vlucht. Een kleine greep uit onze noodvoorraad:




De landing op Hurgada bij zonsondergang:



Op Hurgada gaf ik het purserstokje over aan K. voor de inbound vlucht. En dat heeft ze geweten.
Het toilet vóór is constant bezet geweest door een man die alleen maar zieker en zieker werd. Van het toilet afkomen was eigenlijk geen optie. Ik heb dat trouwens nog nooit eerder meegemaakt. 5 uur heeft deze man op het toilet gezeten. Hij werd zieker en zieker en uiteindelijk is dan ook door K. en de captain besloten om op Schiphol de ambulance te laten komen. Via de servicedeur is hij door de ambulancemedewerkers de trap afgeholpen en op de brancard gelegd.
Ongelooflijk hoe iemand ogenschijnlijk gezond aan boord kan komen en vervolgens als één hoopje verzwakt mens na 5 en een half uur vliegen van boord gaat.
Hopelijk gaat het vandaag al een stuk beter met hem.

Teruggekomen op Schiphol ging iedereen als eerste zijn/haar schema uit het postvak halen. Iedereen van onze crew had een leuk stopje op zijn/haar rooster. En..........joepie de poepie............Gerben en ik gaan samen vier dagen naar Egypte! Drie daarvan zitten we in Sharm el Sheikh en 1 in Luxor.
Gerben heeft onze culturele tripjes al gepland.
Dit is natuurlijk wel iets om naar uit te kijken. Ik denk dat ik alleen héél erg goed op ga letten op wat ik eet.

Om acht uur vanochtend hoorde ik voor het eerst dit jaar het door mij zo gehate geluid. Krabben! En dan wel het krabben van de auto.
Gatver de winter is echt begonnen. Gelukkig ging ik zelf pas om een uur of 10 de deur uit en waren mijn ramen al ontdooid maar ik vrees met grote vrezen voor morgenochtend. Dan probeer ik toch rond 06.45 weg te rijden op weg naar mijn Luxor-Hurgada.