Aphrodite/Eros


?? Which Of The Greek Gods Are You ??
brought to you by Quizilla
Klik op de link hierboven om uit te vinden met welke griekse god jij overeenkomt. Grappig.

Hoofd- en keelpijn, ik ben ziekkies. En natuurlijk net in mijn "weekend". Ik denk dat de zwaardere schema's zijn tol gaan eisen. Morgen standby. Hopelijk voel ik me dan weer wat beter.
Het goede nieuws van vandaag is dat ik eindelijk mijn foto's heb kunnen uploaden dus hier volgen een paar foto's van het nieuwe stuk tussen de C en D pier. Er zit nog veel verscholen achter houten schotten dus er wachten ons waarschijnlijk nog aardig wat verrassingen.


Een gebouw in een gebouw. Van binnen ziet het er ook echt geweldig uit. Met een verrijdbare houten trap naar boven waar zich de drankvoorraad bevindt. Het doet denken aan die ouderwetse bibliotheken.




Holland Casino. Heel mooi gedaan. Ik heb echter nog nooit gegokt en denk dat ik me er ook maar niet aan ga wagen. Veel te gevaarlijk.

En dan laat ik nog niet eens zien hoeveel gigantisch leuke winkels er nog zijn. Zoals bijvoorbeeld de gadget store. I love gadgets!
Nou alleen nog tijd vinden om er een keer te snuffelen. We moeten altijd linea recta naar de kist om deze in orde te maken voor onze visite.
Maar één ding is zeker. De passagiers hoeven zich niet te vervelen.

Gisteravond Engeland-Frankrijk gekeken. Meegekeken moet ik zeggen want uit mezelf zou ik de tv niet op dit kanaal hebben gezet maar ik vond het toch wel spannend. En dat sensationele einde. Super onverwacht. Ik als voetbalonwetende ken Zidane nu ook.
Wel zielig voor die engelsen. Toch?

03.45 vanochtend, mijn wekker gaat. Ik weet dat ik nog tien minuten kan dutten voordat wekker nummer 2 gaat. Dan zal ik echt op moeten staan. Neeeeeeeeeee, ik wil niet.
Op het kussen naast me rekt een grijs harig monster zich nog eens tevreden uit. Hij kan blijven slapen zolang hij wil. Oh, wat ben ik jaloers!
Wat hoor ik? Gaat mijn wekker nu al weer? Nee, een sms-je van mijn stuk. Hij gaat slapen. Hij wel!
03.55, de tweede wekker, tactisch opgesteld in mijn keuken gaat. Ik loop naar de keuken en druk op snooze. Ik ga nog heel ffies terug hiermee het doel van de tactische opstelling totaal negerend.
04.15 ga ik onder de douche en 04.55 stap ik nog enigzins suf in de auto.
Het is weekend dus ik kan straffeloos in de omgeving van Triport parkeren. Helaas weten steeds meer mensen dit. Hopelijk is er nog ergens een plekje vrij. Ik heb geluk! Het laatste parkeerplekje is voor mij. Mijn humeur stijgt. Straks word ik nog vrolijk!

07.25, we stijgen op richting Faro. Zowel cockpit als cabine is een gezellig zooitje vandaag. De passagiers werken ook mee, hoewel dat in het begin niet zo lijkt te zijn. Als ik flyers uitdeel kijkt een groot aantal mensen me niet eens aan en schud alleen nee. Vast niet persoonlijk bedoeld, denk ik dan maar. Toch wel een onverwoestbaar humeur zo voor de vroege ochtend.
Toch blijken ze later echt wel gezellig te zijn. De cabine vertoont hier en daar een oranje accentje.
Op rij 3 zit Ivo Niehe, rustig zich zelf te wezen. Helemaal achterin op rij 26 zitten Henk Jan Smits, Rob Stenders en een reisgenote.
Zal ik dat vanavond op mijn weblog gaan vermelden? Nee, dan gaat het teveel op het log van Marjolein lijken, dat zou flauw zijn.
De first-officer attendeert mij op het feit dat er een commentje voor mijnheer Smits op de PIL (Passenger Information List) staat. Hij krijgt de groetjes van alle finalisten. Tja, zal ik er toch even naar toe moeten. Het zijn eigenlijk wel aardige kerels, beetje quasi grappig, lekker flauw. En voordat ik het weet slijm ik me rot en ga met ze op de foto. Tja, sorry Marjolein, nu ga ik het toch echt op mijn log vermelden.
En als ik dan toch bezig ben. Terug hebben we Ben Cramer en Frank Boeijen met zijn hele crew aan boord.
Frank Boeijen, nou daar heb ik nog aardig wat jeugdherinneringen aan. Heb ooit met zijn manager gezoend en stond vaak op de gastenlijst. Super interessant vond ik dat natuurlijk.
Hij kijkt uit het raam of naar de film. Deze serieuze mijnheer wil duidelijk niet de ster uithangen en dat kan ik waarderen.
Voor de rest van de vlucht zit het liedje "Hij was maar een clown" in mijn hoofd. Hoezo irritant. Mijn collega gaat nog voor me zingen: "Denk niet wit, denk niet zwart......." maar het mag niet helpen. "Hij was maar een clown" blijft hangen. Grrrrrrrrr.

Morgen nog een kort vluchtje Napels en dan 2 hele dagen vrij! Lekker.



P.S. Nog steeds serverproblemen. De foto houden jullie te goed.

Na een taxi naar Rotterdam Airport zijn we aan onze vlucht naar Dublin begonnen. Veel Ieren aan boord. Leuke mensen. Weinig verkocht qua basiq dus zelfs nog tijd over voor de verkoop van luxe artikelen. En dat op 1 uur 10.
Terug hadden we voorin een groepje van een man of 9 die zo'n beetje de gehele biervoorraad er door heen heeft gejaagd. Mooi zo, altijd goed voor de barbox!
Eén van hun zat met hele grote watten in zijn oren en dacht dat hij zo pijn bij de daling kon voorkomen. Hoe aandoenlijk!Ik moest helemaal niet lachen.

In de taxi terug naar Schiphol zagen we een man joggen op de vluchtstrook. Verdwaald?

Vandaag kwam mij de roddel ter ore dat onze nieuwe uniform een KLM uniform met een groen randje wordt a lá KLC. Waar rook is is vuur?
Ik verwacht hierover nog een email met een link naar de bewuste website waar deze "roddel" vandaan komt.

Vandaag vertrokken vanaf G9. Wat een eind lopen zeg. Een nadeel van het doen van Martinair vluchten maar de service aan boord is wel weer erg leuk. Weer eens ouderwets happen uitdelen. Heerlijk vond ik het. Voelde me weer helemaal in mijn element achter mijn barretje.

Op de inbound hadden we een groepje van 4 geestelijk en lichamelijk gehandicapten die samen met twee begeleidsters een weekje vakantie hadden gehouden. Wat een respect had ik voor die twee meiden. Zo jong nog en zo'n verantwoordelijkheid al.
Het viel me op hoe vrolijk en lief ze met deze mensen omgingen terwijl deze toch echt wel de nodige aandacht en zorg behoefden.
Eéntje met een lijf dat amper wat anders kon dan tegen het grote speciaal voor hem gemaakte kussen kon liggen. Praten deed hij niet.
Nog een jongen was nerveus en heeft alleen maar boos en verkrampt met zijn gezicht tussen zijn handen gezeten. Behalve als je in zijn buurt wat neer wilde zetten dan probeerde hij dat weg te duwen.
Nummer 3 en 4 waren twee hele vrolijke mannen. Eéntje had constant een microfoon in zijn hand. Ik vroeg hem of hij op ging treden maar dat was volgens de begeleidster niet de bedoeling maar het zou wel zo maar kunnen dat ik later nog geïntervieuwd zou worden.
Hoe gezellig deze twee mannen ook waren. Het was toch een hele klus voor die twee vrolijke meiden.
En klagen kwam niet in hun woordenboek voor. Toen ik mijn bewondering voor hun uitsprak was hun antwoord dat ze er zelf ook veel plezier aan beleefden. Wat een topmeiden!

Gelukkig kwamen we in Amsterdam op onze oude vertrouwde D-pier aan en hoefde we niet ver te lopen.
Tussen de C en D pier is trouwens een heel nieuw stukje Schiphol ontstaan dat werkelijk een winkel- annex eet en drinkparadijs is geworden. Op een prachtige stenen vloer vind je de meest mooie zaken. Als ik daar loop ben ik stiekem hartstikke trots op onze nationale luchthaven.
Ik had hier een paar hele mooie foto's gepland maar mijn server werkt niet erg mee dus die moeten jullie maar even tegoed houden.

Thuisgekomen kon ik niet meer vechten tegen de slaap. Wat wil je ook. Om half vier 's ochtends beginnen. Eigenlijk een aanslag op je lijf. Ik ben dan ook lekker in mijn bedje gaan liggen en kan me niet herinneren dat ik ook maar 1 minuut wakker heb gelegen.

Wow, wat is het lekker weer de laatste dagen. Gisteravond zijn we naar Bloemendaal geweest. Lekker mensjes kijken en heerlijk gegeten in het Lido Lekkere rosé hebben ze daar dus wij kwamen onze tijd wel door.
Schuin aflopende rokken en rokken met randjes aan de onderkant zijn geloof ik helemaal hot. Ik loop toch een beetje achter met mijn Ralph Lauren polo uit Bali. Maar ach, als je haar maar goed zit.
Morgen om 03.30 melden voor een vlucht die wij voor Martinair uitvoeren naar Malaga. Full-service. Dat wordt weer eens hard werken. Ik hoop dat ik een beetje een ervaren crew meekrijg.
En nu duik ik lekker mijn nestje in dan kan ik nog een uurtje of 5 slapen! Gaap!!!

Ik ben mijn standby's eigenlijk wel lekker doorgekomen.
Dag 1 werd ik opgestuurd naar Maastricht met een stel onwijs gezellige collega's in een koffiemolen van KLM Exel.
Aldaar een minuut of 20 op de taxi gewacht maar dat gaf wel een vertrouwd gevoel.



Aangekomen in het hotel viel de crew uiteen in degenen die nog even in de stad wilden eten en diegenen die naar Char, het medium wilden kijken. En dat waren alleen Yvonne en ik. De meegenomen chips voor het dispatch drankje hebben we maar samen opgegeten.
Vroeg gaan slapen en de volgende dag getraind in de kelder van het hotel waar best wel redelijke faciliteiten staan. Nog even een zonnebankje, terug naar de kamer, maskertje op mijn gezicht, maskertje in mijn haar. Heerlijk tutteldagje zo.
Oh nee, we moeten ook nog werken dus snel, snel in het uniform gestapt en mijn gezicht er weer opgeverfd.
Via Rotterdam naar Tenerife. Onderweg de limburgse vlaai waar Patrick ons op trakteerde in plaats van beschuit met muisjes, opgepeuzeld.
Uit ons assortiment met luxe artikelen kochten wij voor deze nieuwe pappa de populaire beer.
Wat toepasselijk. Ook de beer die we aan boord verkopen bleek een kindje gekregen te hebben. Eén dezer dagen moet ik hem toch ook eens voor mezelf gaan kopen.
Aangekomen op Tenerife heb ik mijn plicht als goede purser zijnde niet verzaakt en heb ik de nieuwe dames laten zien waar je goedkoop aan drank, make-up en parfum kunt komen op Tenerife. Natuurlijk zelf ook wat ingeslagen.

Uiteindelijk zijn we om 3 uur 's nachts geland en lag ik tegen de ochtend eens op mijn bedje.
Zondag een Adhocje Wenen dus ook niet echt al te lang weggeweest. Nu ga ik heerlijk genieten van mijn 3 dagen weekend.

Als je lekker met je collega's in de taxi naar Enschede zit. En je collega's achterin zitten relaxed hun krantje te lezen.
Je babbelt lekker met je collega's voorin. Eentje maakt een opmerking dat het toch wel krap gepland is zo'n taxirit naar Enschede. Duurt toch wel erg lang. En vervolgens hoor je de ander zeggen: "Duitsland?"
En je ziet dit soort borden. En je ziet de taxichauffeur nerveus in zijn mobiel praten. Je hoort hem zeggen dat ze tegen hem gezegd hadden gewoon de borden Enschede te volgen en dat hij dan vanzelf wel een bord "Luchthaven" tegen zou komen. Tja, wat doe je dan?


Heel hard lachen en gaan zingen. "We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal". En vervolgens ga je allemaal heel hard juichen als je deze borden ziet.


Als dan aangekomen op de luchthaven blijkt dat de voorgaande crew zo geweldig is geweest om het instapproces voor ons te beginnen en je vrolijk mee kunt lopen naar het toestel met je eigen passagiers.

En als je onderweg naar Palma de Mallorca ook nog gigantisch veel plezier met je collega's hebt.

Je ook nog eens een heel mooi vliegtuig spot op PMI.


Dan kun je zeggen dat het weer een geweldig leuk dagje uit met de stichting was.

Vanochtend eindelijk weer eens gesport. In 60 minuten toch weer 622 calorietjes verbrand. Hopelijk vind ik deze week nog meer tijd om te gaan. De schema's van dit moment liegen er niet om.
Morgen ga ik weer een rondje Nederland doen. Eerst met de taxi naar Enschede (pluskut, excusez le mot maar hij is te leuk om te negeren, met dank aan een zekere captain) vervolgens naar Palma de Mallorca, terug naar Rotterdam Airport en vervolgens weer een taxi richting Amsterdam. Alles bij elkaar dus best een lange dag.
Daarna 4 dagen standby. Helaas allemaal overdag van 11 tot 7 enzo. Dus dat wordt weer mega huisarrest deze week.
Hopelijk vergeten ze dat ik standby sta bij crewcoördinatie maar ik vrees met grote vrezen. Het is nogal druk en ik begreep dat we momenteel niet genoeg personeel hebben.

Zo, dat was weer een hele zware werkdag. Je staat tenslotte toch al om 4 uur op om je om 5 voor 6 te melden. Als je daarna dan wordt verteld dat je vlucht is gecancelled en je weer naar huis mag. Pfffffffff, dat valt niet mee.
Dan nog maar even gezellig een bakkie koffie doen met Jansje. Je moet wel weer even bijkomen. Het valt tenslotte niet mee, zo'n lange werkdag.
Collega Mark zit er ook nog. Zijn vlucht van gisteravond was 6 uur vertraagd en hij is nog even aan het napuffen. Lollig als wij zijn geworden door ons onverwacht meevallertje vinden wij dat hij niet mag klagen. Zo erg is 6 uur vertraging toch ook weer niet.
Als ik op de stoep nog even sta na te kletsen met Jansje zie ik een autoraam langzaam een beetje naar beneden gaan. Volgens mij is het Mark die mij quasi boos aankijkt en ik lach een beetje gemeen terug.
Ik zeg Jansje gedag en wil het zebrapad oversteken op weg naar mijn auto. De auto van Mark komt er aan rijden en komt gevaarlijk dichtbij. Geintje van Mark, natuurlijk. Lachend steek ik een vermanend vingertje op. Het raam gaat weer open en een voor mij totaal vreemd gezicht kijkt me aan. "Zal ik je even naar je auto brengen?" Getver, jakkes, heb ik dit?
"Nee, nee.....eh....nee........ik dacht dat je iemand anders was......eh.......nee.......dus.........."
Okay, ik heb mijn blunder van de dag weer gemaakt. Hebben we dat maar vast gehad.
Ik ga nog even een uurtje slapen, toedeledoki.

Vandaag een Bordeaux gedaan. Relaxt wel. Lekker kort dagje. Makkelijke passagiers. De meldingstijd 05.25 is het enige wat nog verbeterd zou kunnen worden. Maar ach.......hij gaat per 1 juli uit ons assortiment, dus waar hebben we het over.
De pijn in mijn kies wordt steeds minder en gaat af en toe over in jeuk. Volgens een collega mocht je niet binnen 24 uur na een wortelkanaalbehandeling vliegen maar ik heb het er toch maar op gegokt en alles is goed gegaan.
Morgen een Faro en dan overmorgen nog een mallegaatje en dan weer "weekend". Lekker!

10 uur 's ochtends en er staan twee heel aardige mensen aan de deur. Ze willen een praatje met me aanknopen. En niet zomaar een praatje. Nee, over het feit of het nog wereldvrede gaat worden. Nou, als ze snel weer vertrekken komt dat wel goed. Heb ze met mijn stewardessenglimlach nog een fijne dag gewenst.
Voet tussen de deur zijn tegenwoordig niet meer hun technieken en ze druipen vriendelijk terug glimlachend af.

Gister heerlijk zitten eten met Jan in de Gelaarsde Kat. Ontzettend aardig personeel dat ons telkens maar weer verzekerde dat ze echt niet voor twaalven gingen sluiten en dat we gerust nog wat konden bestellen. Dat er verder geen klanten meer in de zaak waren maakte niks uit en onze glazen werden telkens weer tot aan het randje gevuld. Kijk, zo verdien je nou een goede fooi.

Vanmiddag naar de tandarts voor het afwerken van de wortelkanaalbehandeling. Brrrrrrr........wish me luck.

Vandaag dan eindelijk met dit moppie hier boven naar de dierenarts geweest. Ik heb haar van de straat moeten plukken om haar in de draagbare kennel te krijgen. Op één of andere manier vertikte ze het om binnen te komen. Ze rook waarschijnlijk al onraad.
Met maar een schrammetje of 2 is het me gelukt dit tijgerinnetje onder luid protest in de kennel te krijgen. Dat viel mee!
De dierenarts constateerde 39,7 graden koorts waarschijnlijk vanwege een ontsteking. Ze schijnt er weinig last van te hebben gelukkig. Ze kreeg een prikje en ik kreeg antibiotica mee. Hoera! Het gevecht met de pilletjes kan weer beginnen.
Volgens de assistente vinden de meeste katten deze pilletjes net zo lekker als snoepjes. Nou maar hopen dat Chica dat ook vindt maar ik heb zo mijn twijfels.
Wat dat betreft kan ik beter goedzak Macho hebben. Die komt niet zo snel in opstand tegen zijn vrouwtje.

Wat een lekker ding hé?

Over lekkere dingen gesproken. Vanavond uit eten met mijn stuk. Hij wordt vandaag 41! En dat moet gevierd worden met een lekker etentje.

Vandaag wakker geworden met hoofdpijn en een dichte neus en heb me dus maar weer lekker omgedraaid.
Van al mijn plannen voor vandaag komt dus niks terecht. Het dierenartsbezoek moet maar tot morgen wachten.

Ik haat die wormen die mijn computer van allerlei kanten bestoken. Grrrrrrrrr! Ik krijg van de vreemdste mensen post. Vandaag zelfs van poepopeenplaat@hotmail.com. Nou ja! Wie verzint zo'n naam.

Vandaag op het laatste moment van mijn Palmaatje afgehaald omdat ik mijn noodvulling verloor. Ik ben nog steeds erg moe en nog niet echt bijgekomen na die dag dat we 16 uur gewerkt hebben vanwege een hartaanval aan boord dus misschien was het wel de voorzienigheid. Nu alleen maar duimen dat de pijn mee gaat vallen tot woensdag. Dan sta ik op het schema van mijn tandarts voor een wortelkanaalbehandeling.

Op weg naar huis zag ik iemand skeeleren achter een looprek. Is dat de nieuwste manier om skeeleren te leren? Net zoiets als dat je vroeger leerde ijsschaatsen achter een stoel?

Soms heb ik weleens het idee dat de rest van de wereld aan mij voorbij gaat en dat het tijd wordt dat ik een "normale" baan ga zoeken.
Zo ging ik vanochtend met mijn kat naar de dierenarts. "Goh, wat ziet de supermarkt er donker uit", dacht ik nog. "Wat is het stil op straat". "Moeten die kinderen niet op school zijn".
En ja hoor, de dierenartsenpraktijk zag er ook erg donker uit. Hoopvol heb ik toch nog 2x aangebeld. Geen succes.
Dan maar naar een andere dierenarts. Nou ja zeg, die was ook al niet aanwezig. Spreekuur zeker al voorbij. En je gelooft het niet maar ik ben zelfs nog naar een derde praktijk gereden. Onderweg daar naar toe kwam het ineens bij me op. HET IS HEMELVAART!
Zielige kat! Helemaal voor niks in zo'n mandje worden gestopt en ook nog eens mee moeten in de auto. Wat voel ik me toch een slecht vrouwtje.
Ik ga het maandag maar eens opnieuw proberen. Hopelijk is ze het dan al een beetje vergeten anders ga ik haar nooit meer in het mandje krijgen.
Als troost heb ik haar lekker lang geborsteld en ze ligt nu heerlijk in de tuin van het zonnetje te genieten dus ik heb grote hoop dat het geen traumatische ervaring voor haar is geweest.



Gister is mijn werkdag wat langer geworden dan gepland. Op weg naar Kreta werd al snel na de start een passagier niet lekker. De man bleek pilletjes voor onder zijn tong bij te hebben dus de alarmbellen gingen al snel rinkelen. Terwijl collega Bahare (Babs) zich over hem ontfermde heb een omroep gedaan en tot ons grote geluk meldde zich twee artsen en een verpleegkundige.
Die zagen eerst nog geen reden om te landen. Een kwartier later echter verloor de man weer even het bewustzijn en kreeg stuiptrekkingen. Ook geraakte hij in een soort shock. Snelheid was nu geboden en we hebben dus een landing gemaakt op vliegveld Klagenfurst, Oostenrijk, terwijl de man op de grond in de achterpantry lag vergezeld door twee van mijn collega's en de artsen.
De medische dienst aldaar heeft de man afgevoerd. Ik beloofde zijn vrouw nog te sms-en over hun bagage en weg gingen ze.
Gelukkig had ik een geweldige crew bij zich die ieder perfect hun taken oppakte. Een prachtig staaltje van teamwork.
Hoewel dit soort dingen je niet in de koude kleren gaan zitten moet je toch weer verder. Je hebt nog 184 passagiers over.
En zoals zo vaak komt een ongeluk niet alleen en bleek dat we een te zwaar landingsgewicht hadden gehad en moest er een check uitgevoerd worden. Een bevoegd iemand hadden ze daar niet voor op de luchthaven dus moest deze man ingevlogen worden.
We hebben dus onze basiq air service afgerond op de grond. Natuurlijk kregen de passagiers een vrij drankje. Toen we meer wisten over hoe lang het allemaal zou gaan duren hebben we onze passagiers naar het luchthavengebouw laten gaan zodat ze lekker even de benen konden strekken.
Ondanks dat de luchthaven Klagenfurst niet echt op dit soort vluchten berekend is verliep alles snel en ordelijk. Wat een geweldige mensen werken ook daar weer. Een geluk bij een ongeluk!
Een kleine 4 1/2 later konden wij onze vlucht vervolgen. Wij hebben de artsen natuurlijk uitgebreid bedankt voordat we ze van boord lieten gaan in Kreta.

Op de terugweg hadden we belgische passagiers die we naar Brussel brachten. Wat een ontzettend sympathiek publiek was dat. Ze snapten helemaal dat de vertraging een kwestie van overmacht was, vroegen hoe het met ons ging en complimenteerde ons na de vlucht ik weet niet hoe vaak. Dat gaf ons wel een goed gevoel maar je blijft natuurlijk denken aan die man. Hoe gaat het met hem? Overleeft hij het?
Eén van de artsen had opgemerkt dat wij met onze snelle landing waarschijnlijk een mensenleven hadden gered dus we hadden goede hoop.
Nadat we op Schiphol, Triport nog even ons ei kwijt konden bij een unit coach die speciaal op ons gewacht had heb ik de mevrouw nog even ge-smst over haar bagage en tot mijn grote vreugde kreeg ik een sms terug met een bedankje en de groeten van Peter. Hij heeft het dus gehaald! Geweldig.

Ik ben gek op verrassingen! Gisteren kwam Hennie onverwachts op de koffie en had een kadootje bij. Het boek shopaholic van Sophie Kinsella.
Hennie en ik zijn twee grote liefhebbers van shoppen. Oh, okay, ik geef het toe, we zijn shopaholics. Ons ultieme idee van een dagje uit is samen naar de Ikea en dan elk hoekje van vooral de hebbedingetjes kelder van boven tot onder besnuffelen.
In de auto op weg naar Ikea Delft bezweren we elkaar niet te veel geld uit te zullen gaan geven en vooral geen dingen te kopen die we niet nodig hebben.
Helaas.......al op de trap naar boven stoten we een soort indianengehuil uit als we het eerste leuke koopje dat we absoluut nodig hebben tegenkomen en wordt er met de snelheid van het licht een kar gehaald om onze nieuwe aanwinsten in te leggen. Als we dit niet meenemen hebben we de rest van ons leven spijt. Bovendien kan je eigenlijk helemaal niet zonder. Supergelukkig zijn we dan, de adrenaline schiet ons door het lijf, onze ontwenningsverschijnselen worden weer voor even opgeheven. Hé, wat een lekker gevoel.
Ik kan niet wachten om in het boek te gaan beginnen. Het schijnt het enige boek te zijn dat nog leuker is dan shoppen zelf.

Maar voorlopgi ga ik op dit vroege uur gewoon even naar de sportschool. De 3e keer al deze week. Ik ben trots op mezelf.

Vanmiddag om 16.05 ga ik melden voor een Alicante die om 23.40 weer land en daarna kan mijn weekend beginnen. Een heerlijk dagje naar Thermen 2000 in Roosendaal ligt in het verschiet. Dat wordt genieten!

13.33
Vandaag is het 74 jaar geleden dat Ellen Church vloog als eerste stewardess ter wereld.
Klik hier om er meer over te lezen

Ondertussen kent iedereen Pucca wel zo'n beetje. Ik heb een pagina vol aan mijn website toegevoegd. Klik hier om er heen te gaan.

Ik haat die startpagina's die zichzelf ineens in je computer vastzetten. Nu had ik weer mysearch.com. Geen idee hoe ik er aan kwam.
Uit de software (via configuratiescherm) verwijderd, Internet opties weer teruggezet, Program Files, cookies overal had ik het uit verwijderd en het kreng wilde maar niet weggaan.
Ik geloof dat ik het nu voor elkaar heb. Ik hoop het want ik word hier zo woest om. Ik vind dit zo'n agressieve vorm van reclame. Nog 10 x erger dan spam.
Je zou er je computer van door het raam gooien. Wat denken ze daar nu mee te bereiken behalve giga veel ergernis?

Nog een half uurtje standby en dan is mijn drukke werkdag weer voorbij. Nog twee standby's to go. Ik heb wel zo het gevoel dat ik morgen en overmorgen in die ijzeren buis met die groene komkommer er op sta. In het weekend is het vaker raak dan normaal.

Met grote verbazing hebben we zondagavond naar reality soap "De Tokkies" gekeken. Wat een familie zeg! Je kan het ze bijna niet kwalijk nemen dat ze een burenruzie zo uit de hand hebben laten lopen dat de wijk veranderde in een slagveld. Het leek er werkelijk wel oorlog.
Die mensen zijn gewoon zo dom. Die zouden eigenlijk onder toezicht geplaatst moeten worden.
Moeder is zo dik dat ik ter plaatse heb besloten mijn dieet aan de kant te zetten. Zo mager lijk ik als ik haar zie. 180 kilo! Ik heb haar ook geen stap zien doen. Alleen maar zien zitten met haar buik op schoot.
Pa Tokkie loopt de godganselijke dag in zijn oranje werkbroek. Misschien slaapt hij er zelfs wel in. Ruik je het al?
Jongste zoon Wimpie heeft al twee jaar geen school van binnen gezien en zoon Dennis is al 1 1/2 jaar geleden arbeidsongeschikt verklaard. Wat hij mankeert is onduidelijk. "Dat ken nie op t.v."
Dan is er nog een tweeling. Twee dochters, de oudsten.
Eentje woont in Almere met haar man, die niet in beeld kwam. De andere woont in Amsterdam. Haar leven staat even stil want haar man zit in de bak. Het begint dan ook pas weer als hij terugkomt.
Ze is Algerijnse, zegt ze. Dat is n.l. de nationaliteit van haar man.
Als de tweeling jarig is wordt er in huize Tokkie gebak geserveerd. Gebaksvorkjes hebben ze klaarblijkelijk niet want iedereen propt een megastuk uit het handje naar binnen. Zo, taart op!
Wat een familie! Echt erg!
Ik kijk volgende week weer. Dit is smullen! Beter als Puur Froger.